Notalarla Kara Duygular

Doktrin_sample (remastered).mp3

2010-09-13T03:07:00.008+03:00

Mi Kubbesi için hep, uzayda müzik adına bizden birşeyler çalınacaksa bunun adı mutlaka Nekropsi olmalıdır dedim. Tabi bunu söylerken de etrafımdaki insanların kim olduğuna dikkat ettim. Yoksa deli damgası yemiştim şimdiye kadar.

Nekropsi'nin algı sınırlarını zorladığını, hissiyattan huysuzluğa, koyvermişlikten takıntılara doğru dinleyeni götürüp getirdiğini düşünen/hisseden kaç kişi vardır bilmiyorum ama daha da ileri giderek şunu da diyebilirim gönül rahatlığıyla; insan neyi, kimi, hangi varlığı veya boyutu hayal ediyorsa, işte Nekropsi dinleyiciyi hayaliyle buluşturabilen arabirimdir gözümde.

Yine vokal yok. Tatminkar miktarda kinaye sample'ları, harf devrimi'ne takılmaca, bülent ersoy'dan ateis'e ufak da olsa yerinde bir katkı var.

Korn ve Primus arası bir bas yoğunluğu var. Bateri tonu da Mi Kubbesi'nden uzaklaşıp, Sayı 2'den devam edilmiş gibi görünse bile tamamen 1998'e özgü.

Elektroniği harika olmuş. Nekropsi'nin böylesine bir evrime kaymaları kesinlikle tesadüf değil. Oldunluğun ta kendisi.

Albümü daha dün edindim. Burdan dinlemiştim elime geçmeden önce.

İlgilenenlere.

Tanrı'nın da beyaz olanı makbuldür: Belus

2010-04-20T16:51:00.003+03:00

Varg Vikerness geçen yıl serbest kaldı, 2010'da da albümünü yayınladı. Beklentiler, yorumlar vardı albümle ilgili her cepheden.

Belus'tan en çok sevdiğim Glemselens Elv'i dinlerken kendi kendime neden Belus'u şimdiye kadar yazmadım dedim. Albüme her ne kadar önyargılı da yaklaşmış olsam, dinlemekten keyif aldığım parçalar ortaya çıkarmış Varg isimli insandostu(!).

Albüm ismi olarak Belus'u seçmesinin ardında ırkçılık iddialarını cevaplamaktan bıktığını düşünüyorum ben. Belobog, White God potansiyel albüm isimleri arasındayken, "Lan, Belus koyalım adını da, zaten kimse ne olduğunu bilmez anlamaz" hahfifliği sezdim ben.

Burzum'un Filosofem'deki olgunluğunu yakalayıp anlayan herkes aynı tadı aramış mıdır bu albümde bilemiyorum. Ben, bu tadı Glemselens Elv'de yakaladım. Filosofem'deki yırtıcı vokallere, keskin gitar sound'una ve arka planda gücünü alıp parçayı dağıtmadan harmoniye katılan güçlü ve zayıf davullara rastlayamasam da bana göre Glemselens Elv albümün en olgun parçası. Olgunluktan bahsederken aktif bir enerjinin aynı yörüngede dönerek değişime uğramadan gelişmesinden bahsedemeyiz tabi ki.

Filosofem'deki düşünceler ve hayat görüşüyle, Belus'u ortaya çıkaran şartları birbirinden çok farklı görüyorum. Tüm bunları göz önünde bulundurarak albüme geçer not veriyorum ve Varg'ın geçmişteki icraatlarını da değerlendirerek kanaat notuyla birlikte yıldızlı pekiyi'yi hakettiğini düşünüyorum.

Albüm introsu, kola kutusunu boş masaya vurursunuz ya hani, ona benzer bir melodide. Hafif rahatsız edici, hafiften de "oha bu ne" dedirten bir açılış.

Belus'un genel havası black metal temalı ritim ve gitarlarla dolu. Ağır black metal havasını ise Keliohesten parçasında hissettim.

Ağır havanın yanında, benim aldığım elektrikte garip bir tatlımsı his de var, ne yalan söyleyeyim. Üç biradan sonra, dördüncüye geçmeden önce az karamelli küçük bir şeker atarsın ağzına, üstüne de bir sonraki birayı çakarsın, işte böyle bir tatlımsı-acımsı duygu seziyorum :)

Genel olarak, olgun bir yumuşaklık var Belus'ta. Ruh haline göre herkesi farklı köşelere gönderecek yoğunlukta bir olgunluk ve göreceli bir yumuşaklık.

Peki, isim seçiminde bir ırkçılık söz konusu mudur?
Evet. Veya hayır. Irkçıdır, sağcıdır, değildir... Olabilir de.

Önemli olan 'beyaz' olması.

P.S: Pasifagresif'te yayınlanmış albüm kritiğini de okumanızı tavsiye ederim http://www.pasifagresif.com/2010/03/burzum-belus/

Oradaydım: Beograd'dan bir Ramştayn geçti

2010-03-22T13:52:00.012+02:00

Dinlediğim müziği, soluduğum havayı, içtiğim suyu farklı algılamama sebep olan bir grubu, bulunduğum Sofya'ya bu kadar yakın bir yere uğramışlarken kaçırmam büyük ayıp olurdu. Sofya'ya da gelecekler, İstanbul'a da. Yine de onları Belgrad'da, sadece onlara adanmış bir sahnede izlemek bambaşka bir duygu yoğunluğu.

Belgrad'a vardığımız gibi Beograd Arena'ya gidip online biletlerimizi resmileştirip biletlerin aslını aldık, nolur nolmaz diye. Konserin heyecanı, havanın muhteşemliği ve turist merakıyla verdik kendimizi şehri gezmeye. Gezinin bu kısmını daha sonra hayvansalgıda'da anlatacağım.

Rammstein'a support olarak Combichrist adında (anladığım kadarıyla Rammstein'la birlikte baya bir yeri turlamış, milleti ısıtmışlar) bir grup çıktı. Support dediğin grup seks öncesi, sana ateşli bir ön sevişme yaşatacak partnöre benzemeli ancak Combichrist'ı hiçbirşeye benzetemedim. Dahası, oynadı oynadı bıraktı misali, şovdan öteye gitmeyen bir sahne ortaya koydular.

Rammstein çıkmadan ise uğultulu bir intro girdi karanlık salon atmosferine. Hemen intronun Rammlied'e ait olduğunu anladıktan sonra ise ilk sahne şokunu yaşadım. Grup arka dekoru balyozlarla yararak çıktı sahneye. Rammlied'le başlayan şölen, LIFAD'dan birçok parçayla devam etti. Yeni albümden fazlaca çalmaları hiç de şaşırtıcı bir durum değil, aksine beklenecek en normal şey. Çok ufaktan da olsa halay kırıklığına uğradığım durum Führe Mich, Donaukinder ve Halt gibi muhteşem parçalara (son albümden olmalarına rağmen) yer vermemiş olmalarıydı. E, tabi bunlar bonus track ne de olsa.

Bu açık (açık denebilirse tabi) Engel, Feuer Frei! ve Links 234 ile çok güzel de kapatıldı. Herkes çok mutluydu. Bu derece heyecanlı ve coşkulu konser seyircisi görmemiştim açıkçası. Hırvatı, Karadağlısı, Bulgarı, civardaki tüm milletlerden gelebilen herkes gelmiş. Benim üni'den okul arkadaşım Boshko da konsere bilet almıştı, görüştük şehre gelir gelmez. Zaten Belgrad'lı kendisi. Fakat, bilet kıtlığından FanPit'te yer bulabilmişti. Bileti daha sonradan değiştirebilmiş, ground floor'a girmişti ama o cehennemi kalabalıkta bir türlü buluşamadık. İnanılmaz bir şekilde, yerinden kıpırdayamıyorsun, herkes içiçe girmiş, kenetlenmiş halde duruyordu. Sonra öğrendim ki, sahne dumanları, içilen sigara ve kalabalıktan fenalaşıp evine dönmüş Boshko. Bense konser çıkışında bir saat onu arıyorum bekliyorum. Sağlık olsun.

Till Lindemann ve Flake'in sergiledikleri mizansenden tutun, ateş şovuna ve tabi ki Engel'de Till'in kanatlı/ateşli gösterisine kadar herşey muhteşemdi.

Genç olan, kendini genç hisseden, kalbine güvenen her Rammstein dinleyicisine mutlaka gidin izleyin diyebileceğim bir canlı şölendi Belgrad'dan edindiğim izlenimler. Till'in vokali albümlerde çıktığı gibi kesinlikle değildi ancak her gün her gün konser verdiklerini düşünürsek oldukça normal ve konser performansı re-master edilmeden her sesin doğala en yakın haliyle duyduğun yerdir. Konser atmosferinin neye benzediği ile ilgili meraklarını içinde tutamayanlar için düşük kaliteli de olsa etkileyici bir video görseli buyurun hemen aşağıda:

Bendeniz de fanpit'in hemen arkasında ortalardayım. Gören varsa dürtüversin beni :)

Belgrad yolcusu kalmasın

2010-03-20T02:04:00.003+02:00

Sonisphere diye bir music fest var, heryeri bir telaş bir heyecan aldı, farkındayım.

Sonisphere'e Rammstein da geliyor. Fest İstanbul'a da geliyor. Büyük ihtimalle ben Sofya ayağını yakalayacağım. Önümüzdeki hafta biletleri tedarik etmekle uğaşacağım, tükenmediyse tabi.

Bu festival ilan edilmeden aylar önce Rammstein'ın turnelerini yakından takip ederken, takvimde Belgrad'ı gören ben, daha önce Sırbistan'a gitmemişliğin verdiği gazla hemen atladım ve biletleri çok önceden aldım. Konser bugün Belgrad Arena'da saat 20:00'de.

Sabah 7:30'da Vasko evin önünden alacak, Marfi de yoldan bir yerden binip Sırbistan yolcusu kalmasın naraları çekilecek.

Fotolar en erken pazara burada.

Takipte olun (:

Sanat, sanatın içinde midir yoksa Volk'ta mıdır?

2010-03-16T17:01:00.003+02:00

Ve sıra geldi Laibach'a!

Uzun süren bir ısınma, değerlendirme ve özümseme döneminden sonra Laibach'ın Volk'u için iki çift laf edebileceğimi düşünüyorum artık.
Bilmeyenler, dinlemeyenler için söyleyelim. Volk, 14 ülkeyi [kültürü] kapsayan konsept bir albüm. Adından da anlaşılacağı gibi, "halk"ları ele almış Laibach. Kimse albümün mesajında 'hepimiz kardeşiz' safsataları aramasın. Volk'un felsefi yönünün güçlü olmasının yanında müzikalitesi tartışmasız olarak çok yüksek ve dengeli bir güzellikte.

Endüstriyel/elektronik yapıya uygun ana vokaller, melankoli seviyesi çok iyi tutturulmuş arka ve bayan vokallere bir de kusursuz synthesizer riffler eklenince, günlerce (hatta haftalarca) kulağımdan eksik etmediğim bir müzik ziyafetiyle karşılaştım ilk başta. Sonrasında, müziğin kendisinden çok Volk konseptiyle anlatılmak istenenin üstüne eğilme ihtiyacı hissettim. Zaten, albüm bütünlüğünü, asıl özümsemeyi o zaman sağladım kendi içimde.

Aralarında Türkiye'nin adının da geçtiği parçaların arasında dikkat çekici olanları Germania, America, Anglia, Rossiya, Yisra'el ve Slovania. Belki Espana da katılabilir aralarına, zorlarsak eğer. Germania'da Almanya'nın 2.Dünya Savaşı'ndan bu yana taşıdığı eziklik ve geçmişini ne unutmayı başardığından ne de Almanlar'ın kendisini tamir edemediğinden yakınan bir sorgulama var. Do you think you can make it, Deutschland?

America'nın mesajı oldukça açık aslında. Varolan tüm insani değerleri yeni yetme bir toplum(!) nasıl eline alıp, evire çevire insanlığa karşı olumsuz bir araç haline nasıl getirir'in doğrudan soru üstüne soru yergisi kullanılmış. Favorilerimden :)

Anglia'ya ne denir ki. Yanar döner, kendine halen yer bulmaya çalışan holivut özentisi bir kültür desem çok mu ağır kaçar?! Evet, kaçar. Laibach'ın sözleri de birçok farklı teoriye dayanak olabilir aslında. So, you still believe you're ruling the world?

Ruslar'da durum biraz farklı. O ihtişam, büyüklük ve görkem imparatorluğun arkasında Sibirya buzlarından kaynağını alan bir demir soğukluğu var. Çaresizliğin, ümütsiz bakışların o büyük resimde kaybolmasının bir anlamda da acı tablosu gibi. Birlik ve beraberliğin birey bazında aslında çoktan yok [edildiğinin] olduğunun altı kalın bir şekilde çizilmiş. Nakarat kısmı çok tatlı ve dinlenesi.

Beni en çok etkileyen parça ne yalan söyleyeyim, Yisra'el. Bir kere, parçanın söz-müzik harmonisi güçlü etnik bir kimliğe büründürülmüş Laibach tarafından ve bu taviz kabul görmez kimliğin gücünden etkilenmemek çok zor. Yisra'el'de, İngilizce sözlerin arka fonunda İbranice ile süslenip nakaratta da Filistin milli marşıyla karşılaştığınızda "ulan manyak mı bu adamlar" diyesiniz geliyor (bkz. ben dedim). Ancak, kişisel yorum kaldırabilecek yapıda bir manada ortaya çıkarılmış bir eser. Parçanın sonlarına doğru duyulan telsizden İbranice vokal solosuna dikkat derim. Melodisi de bal resmen.

Slovania'da tam olarak anlayamadığım bir Polonya eleştirisi var ki, şahsi yorumum Polonya'nın Katolik yolu seçip diğer Slav toplumlardan ayrılmış olmasıyla çok alakalıdır şeklinde yapabileceğim bir yorum. Buram buram olmasa da evet, hafiften pan-slavist kokular geliyor.

Bize gelince, Türkiye'nin sözleri de diğer birçok parçada olduğu gibi istiklal marşı'ndan alınmış. Hatta, Türkçe geri vokalle de zenginleştirilmiş, "Atatürk, Atatürk,.." vurgusuyla bitirilmiş. Peki ne anlıyoruz bundan? Biz Türkler'in milli kimliği çok belirgin ve güçlüdür. Bu kimliği Atatürk'ün getirdikleriyle daha da güçlendirip demir sağlamlığından ödün vermeden geçmişe dönük olarak hep bir kurtarıcı hayaliyle geçirilmiş bir ömrün, geçmiş kazanımlarla geleceğe bakamayışımızın boşluğunu görüyorum ben. Geçilen yolun çok iyi olması tek başına yeterli bir etken değil, onu anlıyorum. İstikbal'i karşı komşu evin duvarında ya da siyasetçilerin vaatlerinde aramanın doğru olmadığını anlıyorum. Teoride ve pratikte bir milletin afallamasını görüyorum ayrıca. Fazla ileri gitmeden, devamını göremeden herkesin kendi yargısına bırakmak istiyorum.

Sevgiyle!

What word is your f.r.i.e.n.d?

2010-01-12T16:30:00.003+02:00

Cake'in kafa karıştırıcı, acı-tatlı olduğu kadar bir o kadar da anlaşılmamış parçası "Friend Is A Four Letter Word" takıldı bugün aklıma. Ne kadar anlamaya, anlamlandırmaya çalışsam da bu konuda pek de başarılı olmadığımı yaptığım bir iki şarkı sözü aramasından sonra anladım.

"Friend"e dört harfli diyor ya sevgili Cake, ben de ne olabilir derken aklıma "fiend" geldi. Hani sevgiyle nefret arasındaki o ince çizgi davası. Aslında, mantık olarak doğru yolda olduğumu anladım ufak araştırmadan sonra fakat tüm olasılıkları gözden geçirmediğimi gördüm.

http://www.youtube.com/watch?v=Mm70afsCO7k

İngilizce'de dört harflilerin ne anlama geldiğini şuradan okuyalım hemen. Resim hemen kafanızda beliriveriyor mu yoksa inanmak istemiyor musunuz?

Elemanın biri yorumunu bırakmış ve dört harflinin "love" olduğunu iddia etmiş. Ne kadar güzel değil mi? Safça olduğunu eklememe de gerek yok herhalde.

Diğer versiyon ise "four-letter-word" tanımına uyanlardan bir tanesi. Artık hangisini seçerseniz. Bence fuck'tan öteye gitmez. Giderse de Cake'in ayıbı olarak sayarım, hiç de karışmam. Zaten hayal kırıklığına uğratmışlar beni, işim yok bir de ağzımı bozacağım şimdi.

Pfff...

Daha önce de yazmışım Cake'i, ne diye yazıyorum ki tekrardan?!

Psişik Mantar ve Benim Numaram Ne?

2010-01-07T21:27:00.003+02:00

Fehimle ormana gitmişiz bir gün. Maksat mantar toplamak. Çok da anladığımızdan değil. Önemli olan doğanın içinde olmak. Mantar arayacağız sözde, ormanın derinliklerine dala dala oldukça içeri girdiğimizi farkediyorum bir anda.

Aniden etrafımızdan çeşitli silüetler geçmeye başlıyor. Fehim, “abi bunlar cin galiba” diyor. Ben de sakin ol, normal şekilde yürümeye devam et, neden geldiğimizi unutma diyorum. Beyaz karaltı şeklindeki silüetlerin sayısı ve yanımızdan geçme sıklığı arttıkça Fehim daha huysuzlanmaya başlıyor.

Silüet dediğime bakmayın. Fehim o gerginlikle tutuyor bir tanesini, yere çalıyor. Silüet gibi görünen şey olduğu yerde kalıveriyor. İnsanmışçasına! Ardından gelenlerden bir diğerini de aynı şekilde yere vuruyor bu [ecinniler] anında oldukları yerde ölüyor.

Ben ise, daha ikinci cinin ölümünü görmeden Fehim’e kızgınlıkla bağırıyorum. Anlayamadığım bir büyüyü bozmuş olmasına içerleyerek.

Ben: Neden öldürdün, ne zararı var sana?
Fehim: ....
B: Senin cininin numarası kaç?
F: Ne cini?
B: Herkesin kendine ait bir cini var

................................

Fehim öldürdüğü cinlere bakıp hasstri basıyor. Koş, git kendi cininin numarasını öğren diyorum Fehim’e. Neden, diyerek beklediğim bir soruyla cevap veriyor bana.

B: Çünkü, cin öldürmek bağımlılık yapar!
F: 21222.

Balkanlar mistisizmi ve self-tecrit

2010-01-03T23:53:00.004+02:00

Yıllar evvel, daha üniversite sıralarında term-paper yazmaya, kütüphanede uyuklamaya çalışırken yakın dostum, tuhaf kişilik İliya'nın dinlememi tavsiye ettiği bir Bulgar folk grubunun hem görsel hem de işitsel olarak ortaya koydukları eseri dinlemeye başlamıştım.

Topluluğun adı Isihia, eserleri ise Orisia.

Hiçbir zaman playlist'lerime girip orada kalamasalar da halk müziklerini severim. Ancak Isihia'yı dinlediğimde farklı bir duyguya kapılmıştım. Bildiğim herşeyden farklıydı. İçe kapanıktı. Arayış içinde bir ruhu yansıtıyordu. Dinleyeni geçmişten bir kareye götürüp, kısa bir süre o karede dondurup izlemenizi sağlar nitelikte bir yoğunluğu vardı.

Tabi, ilk dinlediğimde bu yargılara asla varamazdım. Şimdi dinledikçe anlamlandırdığım hisler bunlar.

Bulgaristan doğumlu olmama rağmen, Bulgar kültürüyle ilgili ne kadar az şey bildiğimi öğrendikçe gördüm. Bu yazının konusu Isihia da buna dahil. Isihia aslında bir folk müzik/kültür gösteri projesi olmaktan çok Bulgar kilisesinden ayrılan ruhbanların kurduğu bir tarikat. Tanrıya yaklaşmanın yollarını, kilisenin mainstream tutumundan ayırarak mağaralarda ve kendi kurdukları dağ evlerinde kendilerini tecrit ederek aramışlardır.

Bu arayışı da Isihia müzikleştirip, Orisia ile dans gösterisi olarak izleyicileri sunmuştur.

Ben daha çok müzikal yanında tutuklu kaldım.

http://www.youtube.com/watch?v=HjQGq_Ooees

Yarın oldu kardeşim!?

2009-10-27T16:23:00.004+02:00

Abilerim ablalarım elimde bir adet blog var, hor gördüm bir aralar, pek ilgilenemedim, blog küstü, dünya küstü, baktım bir ara Bloxoo da küstü.

Sonra ben kendime geldim, tekrardan birşeyler yazayım eften püften, diş kovuğunu doldurmaz laflar edeyim falan filan derken Bloxoo kardeşle aramız tekrardan düzeldi.

Öylesine ki, bugüne beni günü blogu ilan bile etmişler. Beni değil tabi, karadamarı :) Neyse işte.
Herşey çok güzel de bir screenshot alamamışlar mı, yoksa hani biz sana küstük bir aralar, haberin olsun diye mi "en kısa zamanda güncelliyoruz" demişler?!

Yarın oldu bile!

P.S: Yazı dili ve tonu tamamen şaka yolludur. Yanlış anlaşılmasın ya da anlaşılsın, bazen yanlış anlaşılmalar daha düzgün meallere yöneltebiliyor.

Oh non, rien de rien

2009-10-25T10:36:00.004+02:00

Uzun süredir beklenen Rammstein albümü geldi.

Albümün adı, Liebe Ist Für Alle Da [There is love for everyone].

Single parçası olan ve klibiyle sansasyon yaratan Pussy'yi dinledikten sonra oldukça soğumuştum ve beklentilerimi minimuma indirmiştim fakat geçen gün albümü dinlemek istedim. Aksi zaten Rammstein'a tarafımca edilmiş bir ayıp olurdu.

Genel anlamda beni pek tatmin etmedi LIFAD ancak bu yazı da zaten bu albümü review yapma amacı gütmüyor. Yakında onu da yaparım.

Asıl bahsetmek istediğim beni fazlaca etkileyen Frühling in Paris [Paris'te ilkbahar]. Şarkı sözleri her zamanki gibi Rammstein lirikliğinde (her ne demekse artık).

Sözlerin arkasında yatan "derin" anlamı henüz çözebilmiş değilim ancak parçanın nakarat kısmını oluşturan "Oh non, rien de rien, Oh non, je ne regrete rien" dizelerinin aslında bir Edith Piaf şarkısından alıntı olduğunu öğrendiğimde Rammstein hayranlığım bir nebze daha katlandı. Aslında-bunu-benim-düşünmem-gerekirdi kıskançlığı kavradı her tarafımı.

Aşağıda, yeni albümün şerefine, şarkının üzerinde dört saat kafa patlatmış ve piyano bölümlerine eşlik ederek kaydetmiş bir Rammstein hastasının videosunu bulacaksınız. Albüm versiyonundan ayrı başka bir sevdim bu yorumu, sanki o Fransız melankolisini daha da bir güçlendiriyor.

http://www.youtube.com/watch?v=0N5Av2FY914

Paris'te ilkbaharın (asıl) mealini çözebilmiş değilim. Almanca bilip de derinliğini çözen arkadaşlar varsa lütfen bir adım öne çıksınlar ki ben de aydınlanayım. Sadece şarkıdan etkilenip, şuursuzca dinlemek bir noktadan sonra yetmemeye başlıyor zira :)

Bir de o güzel nakarata - belki de şarkının duygusunun - esin kaynağı olan ablayı dinleyelim:

http://www.youtube.com/watch?v=lYF6j9sgXVA

Romalı perişan

2009-10-20T23:02:00.006+03:00

Benim neredeyse hiç karşılaşmadığım bir gruptan bahsetmek istiyorum.

Deneysel müziğin üç aşağı beş yukarı ne olduğunu hemen hemen herkes bilir. Ancak bu bahsedeceğim Lüksemburg'lu neo-fedailer bambaşka.

Öncelikle, Rome'un karanlık ve kasvetli bir havası olduğundan bahsedip uyarayım. Sonradan, bu Besimi övüp övüp duruyor, depresyonlardan depresyon beğeniyoruz şeklinde durumlar çıkmasın :)

Ambiyans havasının koyusunu hayal et sevgili kardeşim, bacım sen de düşün böyle arkafondan hafiften şanson ezgileri geliyor, bakkal amca da böyle en folk'undan bir saz dinletisi açmış olsun. Bunun üzerine, üniversite üçüncü sınıf öğrencimiz dışardan son derece yıkıcı, apokaliptik şiirler yazıyor olsun, ancak yazdığı mısraların ötesinde bir umut ışığı olsun. O umut ışığının sönmemesine ufaktan da olsa kemanıyla yardımcı olan bir de konservatuar öğrencisi olsun.
Bu türde bir harman düşünebilen varsa beri gelsin!

İşte neo-folk, post-industrial gibi kalıplara sığdırılan Rome buna benzer bir karmayla karşımıza çıkıyor. Grup, tek kişilik bir Jerome Reuter projesi iken arkadaşı Patrick Damiani'nin katılımıyla yaratıcılıklarına daha da bir güç katıyor.

Yazının başında bahsettiğim karamsarlık ve hüzün temasının ötesinde, umut ışığı gören bir silüet var. Jerome Reuter'in yazıp söylediği şarkıların şiirselliği, tonu ve mesajı tamamen insanlığın halihazırda bulunduğu çöküş ve içten içe kendini yoketme haline birer gönderme.

Basit bir yerginin ötesinde, insanlığın kendini aşmaktan ve bir kereye mahsus ancak tamamen gelecek nesillerin iyiliği adına yapılacak gönüllü ve kontrollü bir yokoluş sunuyor. Fazladan doğruculuk var aslında Rome'da.

Bırak evreni, kendisini bile tanımaktan çekinen bu insanoğluna Jerome Reuter'in teklifi, gel hep beraber, eksiğiyle fazlasıyla hepimiz küllerimizden yeni bir "biz" oluşturmak için kendimizi feda edelim. Biraz ekstrem, biraz kamikaze vari istek ve idealler gibi gelse de kulağa, tamamen insanca ve içten duygulardan oluştuğundan, Rome'un ruhundan şüphe etmek kendi adıma oldukça güç.

Daha önceki iki albümden oluşan iki edit parçanın yer aldığı "To Die Among Strangers" albümünü merak edenlere kesinlikle tavsiye ederim. Özellikle de "Wir Götter Der Stadt" parçasının insanın dimağında bıraktığı o kıyamet sonrası sessizlik ve düzensizliğin rahatlık ve özgüvenle birçok şeyi değiştirmek istiyor insan şu dünyada...

Rome böyle.

Sağlma fikir, sağlam müzikte bulunur!

Kan-ter-ses

2009-10-19T17:46:00.002+03:00

Dört genç içlerindeki müzik aşkıyla kavrulurken pasif dünleyici durumundan çıkıp "abi biz de birşeyler çalalım" kafasıyla kim ne bulduysa çalmaya başlarlar.

Bu dört gencin kaderi üniversite okudukları yurtdışında bir şekilde birleşir. Kanka vaziyetleri yaratılır, ileride hepsi tıp emekçisi birer doktor olacaktır ancak bu ciddiyet halihazırdaki beğeni ve tercihlerini niye etkilesindir.

İşte bu gençlerle oturup sohbet ederken, biramızı yudumlarken "abi biz grup kurduk, stüdyoya girdik" şeklinde bana aktarılınca ben de manyakça gaza geldim. Daha önceden, ev stüdyosu gibi bir ortamda birkaç vokal ve basmakalıp bas denemelerim olmuştu fakat stüdyo provası deyince bambaşka oldum.

Ben de biraların sayısının fazlalığından olsa gerek, eh ben de gelip vokal yapayım madem, şeklinde biraz da emrivaki bir edayla öneride bulundum. Kuruldan olumlu kararla önerim kabul edildi.

Bülent (bateri), The Goat (bas), Fehim (gitar) ve Faik Can (gitar)'dan oluşan kadroya damdan düşer gibi ben de sesim(!)le katıldım.

Ahan da kavırladığımız parçanın orijinali. Aslında, kayıt yapmak şarttı fakat herkeste bir heyecan (ben dahil) o yüzden önünüze birşey sunamamın nedeni kayıt işini daha sonraya bırakmamızdan oldu.

Şöyle söyleyeyim, Mille'nin vahşiliğini yakaladım (en azından bana öyle geldi) ancak çok daha alçak tonlarda tabi ki.

Judas'tan o meşhur parçayı da birkaç defa denedik. Yok, Halford'un sesinden çıkan notalarla birşey söyleyemeyeceğimi anladım.

Zaten, Kreator'ın Phobia'sı yeterince gazdı ve tarz olarak bana hiç de uzak değildi.

Böyle işte.

Sağlıcakla!

P.S: Hafiften tekrar yazmaya mı ısınıyorum nedir!? :)

Takıntı adam olmak

2009-08-13T16:07:00.002+03:00

Birşey hoşuma gittiği anda neden müptelası olmak zorundayım.

İnsan, winamp shuffle özelliğini hiç mi kullanmaz?!?

Yazık valla, acımaya başladım kendime. Kaç günden beri dinlediğim topu topu 2 parça var.

Biri de şu aşağıdaki. Nedense elim hep o şarkıya gidiyor...

Sevgi - nefret, birliktelik - ayrılık hepsi içiçe.

Belki de Korn'un tam da olgunlaşamayan duygusu hoşuma gidiyordur.

Kim bile...

Besimi de değişti

2009-08-05T09:59:00.002+03:00

Nedir bu müzik takıntısı?!?!

Yeter beaa... Artık herşeyi dinliyorum kardeşim.

Yabancı memleketleri gezdim gördüm özüme döndüm.

Yeni bir tarikat kurup halk ezgilerimizin yüklü olduğu elektronik müzik eşliğinde ayinler düzenleyeceğim.

Geri kalan herşey yalan!

Şu derecede bir kurt dökme seviyesine ulaşamadım hiçbir zaman.

Kıskandım cidden!!!

Dipnot: Yazarın görüşleri, sitenin müzik ve hayat politikasını yansıtmayabilir.

Dream fest '09

2009-07-14T09:33:00.007+03:00

Uzun süredir ihmal ettiğim yazma işini hafiften telafi etmeye karar vermiş durumdayım.

Üzerinden on gün kadar bir süre geçmiş olsa da etkisi hala üzerimde dolanan bir konser var.

Her yıl, Varna'nın Kavarna ilçesinde rock festivali düzenlenir, Kaliakra Rock Fest. July morning adı da verilen bu organizasyon haziran ayının ilk günü başlar. Genelde, Bulgarlar'ın zevki hard rock, heavy metal yönünde olduğundan yeni ve daha güncel müzik gruplarına bu festivalde rastlamak oldukça zor.

Anlaşılacağı üzere, bizim Rock'n Coke olayının bir adım ötesi bu. Neden mi? Çünkü, Türk rock (alternatif ve bilumum türevler de dahil olmak üzere) dinleyicisi cahildir. Alişan dinlerken aniden Kurban dinlemeye, Pentagram tişörtleriyle gezmeye başlamış ve müzikal evrimini bu şekilde tamamlayamayacağını anlamamıştır bile.

Konuyu dağıtmadan festivalden konser izlenimlerime geçeyim.

Dediğim gibi 3 günlük festivalin 3 büyük de konuğu oluyor genelde. Bu sene, görmeye değer adam akıllı grup olarak tek bir Dream Theater vardı.

İlk gün Mötley Crue vardı. Hani şu bateristi Pamela Anderson'ın eski şeysi olan glam rock mı desem yoksa sadece glam olan grup mu desem...

İkinci günün devasa(!) konuğu Scorpions! İyi, güzel, onları da dinlemişizdir bir aralar elbette ancak 34 yıl boyunca da aynı müziği yapamazsın ki kardeşim. 34'ü bir tarafımdan uydurdum ama gerçeğe yakın bir rakam.

Aslında, Dream Theater konusunda da çok şüpheciydim çünkü 2007 İstanbul konserinde hafiften hayal kırıklığına uğratmışlardı beni. Özellikle de o yıl çıkardıkları Systematic Chaos albümü ikinci bir Metallica vakasının habercisiydi sanki.

Konser alanı, Kavarna'nın herhalde tek olan stadyumunda yapıldı. Büyük bir dinleyici güruhu kasaba merkezinden stadın olduğu alana anlaşmış gibi beraber yürüyordu. Klasik metal konser sahnelerinin aksine Dream Theater'ın topladığı dinleyici kitlesi çok farklı kesimlerden geliyordu. 50 yaş üzeri çocuklarıyla gelmiş, 18 yaş altı Slipknot tişörtlerini giymiş, bu türde müzikten zerre kadar anlamayan kadınlar kızlar sırf merakından atlamış gelmiş. Vee tabi ki, stadın orta yerinde kalıp sağlamlığındaki DT kök dinleyicisi!

Işık düzeninden tut, sahnenin kurulumuna kadar herşey oldukça yerindeydi. Pogo yapılmayacağını hissettim ve çok fazla önlere gitmenin anlamı olmadığına karar verdim. Bira kuyruğuna girdim 3 bira kaptım geldim yerime.

Başlangıç tam anlamıyla harikaydı. Images and Words albümüyle başlıyordu. Aynı ruhta da devam etti. Fakat, tabi ki yeni albümden de birşeyler çalmaları gerekliydi. Yanılmıyorsam yeni albüm Black Clouds & Silver Linings'ten de 2 parça çaldılar.

Ancak benim konserde kopma noktam ta ki Awake'ten Erotomania serisi başlayana dek bir türlü gelememişti. Enstrumantal Erotomania'nın hemen hemen her notasını resmen ezbere biliyordum. Canlı canlı dinlemek inanılmaz bir keyifti. Onu takip eden Voices ise Erotomania'nın devamı olan biraz daha panik-atak daha depresif parça. Bu bahsettiğim özellikler tamamen olumlu manalarıyla algılanmalı :)

Herhalde Awake albümüne karşı özel bir sevgim olduğundan mıdır konserin tamamını Awake'ten çalsınlar istedim fakat 2 sıkı parça da bu isteğimi tatmin etmeye yetti.

Dream Theater, Kevin Moore'un eksikliğine ve James LaBrie'nin vokallerine rağmen inanılmaz güzeldi. O konserden aldığım gaz beni hala itekliyorsa daha ne diyeyim.

Bu dönem konser dönemi. Ağustos'ta da Faith No More'un gelmesi bekleniyor. Yine başka bir festival bu da. The Prodigy'nin de geleceği söylentiler arasında ama bakalım.

Dreat Theater'dan yana gördüklerim bunlar. Tabi konser öncesi ve sonrası güneş, deniz, kum üçlüsünden bahsetmiyorum.

Orası da bana kalsın.

Toprak Ana

2009-06-19T13:05:00.005+03:00

Şu günlerde Rammstein'dan başka birşey girmese de kulağıma, arayı soğuttuğum Tiamat belirdi hatıralarımın önünde aniden.

'9o ortalarına gelinmeden, adı Rock Kazanı olan saman kağıdına basılı, az renkli, bol içerikli bir dergi vardı. O zamanlar o dergide okuduğumuz yazılar bize zengin gelirdi. Cahildik, bilgisizdik ve müzik hissiyatımız o kadar gelişmemişti henüz fakat öğrenme çabası içindeydik. Biz diyorum çünkü ufak bir metalci tayfaydık. O zamanlar metalci olmak güzeldi, rockçı-metalci etiketlerini seviyordum üstüne üstlük.

Neyse. İlerleyen yıllarda Non Serviam dergisiyle tanıştık. Daha bir dolu içerik, kaliteli baskı formatında, posterli filan bildiğimiz standartlara uygun bir dergiydi. Tiamat'la da tanışmam aynı yıllara denk düşer yanılmıyorsam. Wildhoney albümünün heryerde bolca reklamı çıkıyordu. Century Media adlı plak şirketi, bir sürü grubu pompalıyordu o yıllarda. Mainstream grupların promosyonunda Türkiye'de de bu tür dergilerle çok başarılıydılar.

Tiamat'la tanışmam da bu dergilerden biri aracılığıyla olmuş olsa gerek. Önce TV kanallarının birinde Gaia'nın klibine rastladığımı hatırlıyorum. Çok yavan bir müzik ve soyut bir görsellik olarak algılamıştım ilk izlenimlerimde. Albümü edindiğimde, kendimi dünya ve paralel evrenin ortasında bir yerde bulmuştum.

Fakat o his öylesine güçlü ki, dinleyeni dünyadan koparmıyor tam tersine seni oraya bağlıyor ancak, etrafımızda da neler olup bittiğini görme imkanına ulaşıyorsun.

http://www.youtube.com/watch?v=B9n8fAKLOFs

Dipnot: Dergilerden bahsetmeye başladığımda İstanbul'da halen sakladığım dergi, fanzin, bilumum mecmualarlar ilgili derin bir yazı dizisi yapılabilir. İstanbul'a ulaşır ulaşmaz yapacağım ilk iş.

Old Testament mi, New Testament mi?

2009-06-18T09:57:00.003+03:00

Hristiyanlık olarak bildiğimiz dinin kitap üzerindeki temeli Yeni Ahit'e dayanır. Yeni Ahit, İsa'nın eskisinde eksikler görüp ilaveler yapması yoluyla ortaya çıkan kitaptır. İlaveler, cepten de çıkmış olabilir vahiyle de ışınlanmış olabilir.

Asıl mesele, İncil'i elinize aldığınızda iki kitaptan oluşan bir ürün görüyorsunuz. Şimdi, Museviler Tevrat bizimdir bizim kalacak diyor. Diğer taraftan Hz. İsa, Eski Ahit'i de Hristiyanlar'ın muhafazası altına yerleştirmiştir. Bana sorsanız ne yenisi ne de eskisini seçerim.

Fakat, The Testament deyince eski hallerini bir hatırlarım ki o adamlarla birlikte mainstream thrash dinlemeye başlamıştım.

Yeni halleri olduğunu duydum. Konserler vermeye başlamışlar. Bu tür durumlar bende paranoya uyandırır. Hep bir şüpheyle yaklaşırım eskiden iyi birşeyler ortaya çıkarmış ve fakat daha sonradan da köşesine çekilmiş, sakin bir hayatı tercih etmiş amcaların aniden "biz geldiiik!!!" edasıyla Amerikanvari doğum günü sürprizi şeklinde ortaya çıkmalarına.

O yüzden The old Testament'a sadık kalıp The Ritual albümünden Return to Serenity gibi acı-tatlımsı parça o eski ruhu korumaya yarar.

Testament - Return To Serenity
Uploaded by blackvicking. - Watch more music videos, in HD!

Güneşin gölgesinde

2009-06-04T16:14:00.003+03:00

Sana da oldu mu hiç?

Yaz ortasında güneşin altında üşürsün. Fakat öyle basit bir üşüme değildir seni kaplayan. Gün ışığı fazla ağır gelir. Gözlerini yakar.

Uyanmak istemezsin. Oysa, beynine nüfüz etmeye çalışan güneş ışınları, içindeki kara noktaları tek tek yok etmeye taliptir.

Yüreğin Melkor iken, içindeki karşı herşeye karşı koyma arzusu seni Morgoth'a çoktan dönüştürmüştür bile.

Karanlık daha tatlıdır. Daha fazla ıstırap demektir belki de. Fakat kendini de karanlıkta en iyi keşfedersin.

Endişeye mahal yok. Tamamen bir ruh sıkılması durumu ve Summoning'in hissettirdikleri üzerine yazdım bunları.

Summoning - Like some snow-white marble eyes

http://www.youtube.com/watch?v=jz5j-FV4sg8

Heil ahbap, meine Führer!

2009-06-03T15:45:00.004+03:00

Her ne kadar da poptu, hiphoptu, hippoptu, çalgaydı (bulgar pop-folk), türk pop, türkRraktan hazzetmesem de şu aşağıda gördüğünüz çalışma beni baya bi eğlendirdi.

Führer'i ressam bilirdik, meğersem yaşasaymış belki de sorunsuz halde renklilerle de anlaşacaktı :p ufak çapta bir teori sadece. Anlamlı mı, hayır değil!

Nereden buldum bunu diye merak edenlere hemen kaynağın urelesini de vereyim :))

Al!

Koka kola, wunderbar und ich hab' keine lust!

2009-06-01T18:04:00.005+03:00

Genelde bir grubu uzun süre dinler. İlk başlarda çok eğlenirim. İlerleyen dönemlerde farklı açılar yakalamaya, keşfetmeye başlarım.

Fakat mutlaka bir an gelir, tamam yeter artık, değişik birşeyler dinlesem fena etmem kıvamına gelirim.

Fakat Rammstein adında bir istisna var. Tüm albümgrafiyi dinler dinler başa alırım. Sonra baktım gına gelmeye mi başlıyor bu sefer de videolarını, canlı performanslarını, konser şovlarını izlemeye koyulurum.

Bugünün de böyle bir yönü oldu. En son belki de 1 sene önce izlediğim Keine Lust klibini hatırladım. Sağolsunlar, aşinası olduğum deylimoşında buldum hemen.

Klipte kullanılar kostümdü, makyajdı oralara değinebilecek teknik altyapıya sahip olmadığımdan gördüğüm kadarına gireceğim. Şimdi parçamız hüzünlü mü, popşovlarda dendiği gibi hareketli mi yoksa, cıvıl cıvıl kıpır kıpır mı kim ayırt eder!? Seda Sayan'a sorsak bu ne be, ablam bu müzikler cehenneme boylar bizi dercesine bir feryat basar ve hemen bir sonraki nikahlısına koşar. Korkudan da olabilir az(g)ınlık olmaktan da.

Müslüm baba der ki, bence; Yahu, karrdeşim bunlar da gerekli. Gençler uğraşmış, bir sanatt esserri orrtaya koymuş, saygı duymak gerek.

Bunların hepsi çok yerinde ve gerekli yorumlar olur tabi de ben yine de onların yorumlarını pişmiş aşa katmadan diyeyim ki bu denli bir yaratıcılık, söyleyeceğini dolambaçlı yollardan (hem de Almanca olarak) söyleyen ve güncelliğini kaybetmeyen bir müzikal ziyafetten öte sanatsal bir şova çeviren başka kim vardır?

Daha önce şurada Stripped yorumuna çektikleri klibi savunurken arkasındaki görsel öğeleri bir araya getirirken ortaya çıkardıkları estetikten bahsetmeyi unuttuysam eğer şimdi bu bahaneyle bahsetmiş olayım.

Çok zaman Rammstein şovları ve şarkıları müstehcen bulunur, Batı taklitçisi toplumun yenik düştüğü çürümüşlüğün bir parçası olarak da görülebilir muhafazakarlar tarafından. Ancak, Rammstein'ın kullandığı hiciv örneklerine bakarak gönül rahatlığıyla kendilerinin de azımsanmayacak derecede muhafazakar (olumlu yönde), daha çok batı kültürü diye tabir edilen oluşumun tükenişini kutladıklarını hissediyorum.

Bu daha çok, basacak olan yeni değerler dünyası sistemine yapılan bir ön hazırlık olarak da görülebilir. Kısacası, hepimizin Amerika'da yaşadığı bir dünya yavaştan etkisini daha farklı ve daha gerçekçi yarınlara bırakmakta. Amerika bile aslında Amerika'da yaşamıyor artık...!!!!

Rammstein - Keine Lust
Uploaded by DarKwon. - Music videos, artist interviews, concerts and more.

Arama sonuçlarında iğneli kirpi çıktı

2009-05-27T11:58:00.005+03:00

Google'da biri besim taraması yapmış. Benim siteye gelmiş bir şekilde.

Ben de merak ettim besim yazınca ne çıkıyo bakayım dedim.

ismididikle isimli bir isim portalına denk geldim. Kendi adımla ilgili ayrıntılar verdi bana, kısa istatistiki bilgilerle. İlginç ve eğlenceli. Ama o kadar sadece. Öyle bir derinliği olduğunu söyleyemem :))

Şurası ilginç mesela:

- Besim, Türkiye'de en çok kullanılan 905. isimmiş!
- Ülkemizde 7362 kişiden biri Besim'miş. Yaw, ben de istisnalardan olduğumu sanıyordum :D
- Mayıs 2009 itibariyle 10, 116 kişinin ismi Besim'miş. Yani, kendimi zannetiğim kadar özel biri değilmişim. Alışmak gerek :P
- Tahminlere göre de Besim isimli şahıslar yılda ortalama 166 kişilik bir artış gösteriyormuş =-o

Bir daha düşündüğümde, bu ismi göğüsleme işi belki de tek başına olsaydım bu kadar kolay olmayabilirdi... Bomboş bir gezegen'de yalnız olmak gibi birşey. Ya da onun fobisi bile yeter!!!

Gezegen ve korku demişken Porcupine Tree'yi şu ana kadar dinlememiş fakat deneysel olan ve kalıplara fazla sığmayan bir heavy/rock/roll/hafiften de metal türündeki örnekleri merak eden herkese tavsiye ederim.

Porcupine tree-fear of a blank planet
Uploaded by thailande. - Explore more music videos.

Bir Haftasonu ve Hayatın Evreleri

2009-05-26T09:37:00.004+03:00

Haftasonunu dolu dolu geçirdim diyebilirim.

Son zamanlarda beyne eklendikçe eklenen yorgunluğu atabildim yani.

Güzel bir cumartesi günü basketbolu, ardından ayran, bira ve upsarin eşliğinde bir keyif çatma ile günün nasıl geçtiğini anlayamıyorsun. Basketbolu da son zamanlarda yeniden keşfeder oldum. Doğru kişilerle oynandığında herşeyden daha çok rahatlatıcı bir aktiviteye dönüşebilir.

Cumartesi günü böyle, gecesi bir arkadaşın bahçede mangal partisi var abi gelir misin demesiyle belli olmuştu :)
Sabah saatlerine kadar oturduk, sohbet, daha çok şamata... Bir de Türk ortamında sürekli bir geyik havası olur, nereye de gitseniz olur. Bizimkinde de pek farklı değildi.

Muhabbete lafım yok. Beni bozan çevirilen geyiklerden çok çalınan müzikti. Nedense bir yerde çalan notalar kulağımın aşina olduğu kalıpların dışında ve benim girilmez bölgeler olarak işaretlediğim türden ise işte o zaman ya çok sıkı bir sohbete ihtiyaç duyarım ya da orada işim kalmaz zaten.

Evin bahçesi tam benim mood notalarına uygundu aslında fakat kim olduğunu ayırt edemediğim arabeskler açıldı ve herkes tüm şarkıları mı ezbere bilir kardeşim. Meraktan sordum, Hakan Altun diye biriymiş. Bari dedim, halk müziği tarzında birşeyler çalın, içim dışım garden fantezi oldu çıktı :D

Allahtan, Sofya Elçiliği'nde çalışan bizden yaşça büyük bir abimiz var o da bana destek çıktı ve en azından halk müziğinin güzel örneklerine geçilebildi. Çok da büyüttüğüm meseleler değil aslında fakat üzülüyorum yurdum gençlerimin bir Deep Purple, bir Whitesnake bile dinlemeden Duman'a rock/metal demelerine ve kendilerini "rock da dinlerim, herşeyi dinlerim ben aaağğbiii" sınıfına yerleştirip her kapıyı açık bırakma çabalarına.

Sen yine herşeyi dinle ama en azından farkında ol. Farkındalık, bilgiyi ve bilginin kullanımını da arttırır. Herneyse...

Pazar gününün de bir sorumluluğu vardı üzerimde. Üniversite yurdunda aynı daireyi paylaştığım arkadaşım Pavel'i geçtiğimiz yaz evlendirdik. Artık, dünyalar güzeli 2 aylık bir de kızları var. Pazar, erkenden kalktım, o güzel kıza birkaç hediye ve annesine de bir saksı çiçeği beğendim. Sofya'dan 30 km. uzaktaki Pernik'e onları görmeye gittim. Gayet keyifli geçirilen birkaç saatin sonunda Sofya yolunu tuttum. Aklımda, eski yurt günlerimizin hatıraları ve yaşlanmakla ilgili ileri geri düşünceler gitti geldi.

Ancak, bu derin(!) düşünceler yerini hemen anlık sinire bıraktı yerini. Öylesine bir trafik sıkışıklığı bekliyordu ki beni, henüz haberim bile yoktu. Olayın ciddiyetini anladıktan sonra hemen çalan müziği değiştirdim. Taktığım CD'den Moonspell albümlerinin hemen hemen tamamı çıktı. Moonspell'i özlediğimi anladım hemen.

Wolfheart albümüyle büyüdüm, geliştim. Sin/Pecado ile oldunluğa erişmeye başladığımı hissettim. Şimdi de Memorial albümüyle her iki dönemin ortalamasını alan bir edayla hem birçok şeye biraz yukarıdan bakabildiğimi hem de aşağıda gençlerle kafa sallayıp pogoya katılmak istediğimi görebildim. Geçiş döneminde miyim neyim!?

Herhalde! Fakat önemli olan, müzikten o eski tadı hala alabilmem ve daha uzun seneler alacak olduğumu hissetmem.

Moonspell'in Finisterra'sıyla baş başa bırakıyorum!

Moonspell - Finisterra
Uploaded by FluoResCenT. - Explore more music videos.

Dinleme de yanında yat

2009-05-18T14:04:00.002+03:00

Son günlerde, başka hiçbir şey dinleyemez buldum kendimi.

Prodigy, daha önce bahsettiğim son albümünü çıkardığından beridir kendimi Profigy esaretinde buldum.

Reggae, rasta veya haiti grooves (bunu bi tarafımdan uyduruyorum şu an) tarzı müziklerden pek hazzetmem belli başlı örnekler haricinde.

Altta, bazılarınızın beyaz bir pencere olarak gördüğü parça Thunder'ın videosu. Patois aksağanıyla söylenmiş bir sample nakarat bölümü ve dolu dolu beat'li (bitli olur mu acaba:P) eğlenceli, hatta düşündürücü bir parça diyebiliriz.

Tam bir club hiti, yazın bol yumurtalı, fazlaca sucuklu gazı biberi bir parça.....

O çoğu zaman, bozuk İngilizce ile Afrika şiveleri karışımı, tatsız gelen Patwa bile o kadar uyumlu durmuş ki parçada.

Prodigy'ye bir kez daha selammm..!!!

http://www.youtube.com/watch?v=l0uAsHKiR-c

Censors Must Die

2009-05-12T09:29:00.005+03:00

Prodigy vardı benim tineyc dönemlerimde. Fazlasınca haşarı, yerinde duramayan bir o kadar da özenti bir topluluk olarak varlardı benim gözümde. O devirlere göre, benim kaldırabileceğimden fazlaca uçuk bir çizgileri olduğundan olsa gerek beni çok fazla çekmemişlerdir.

Oysa biri çıkıp deseydi ki, bunlar İngilizdir, normaldir, hor görme güzel kardeşlerini... Anlardım, hatta saygıyla karşılardım :))

Üniversite yıllarının parti müzikleri ve counter-strike oda turnuvalarının vazgeçilmez fon müziği haline geldi Prodigy daha sonra. Yaşlandıkça da (bkz. 9 mayıstan beri 1 yaş daha olgunlaştım :puaha) gençliğimi hatırlatan eğlenceli, yarı-karanlık, tekno müziğe dönüştü.

Aslında Prodigy'nin farklı tarafı tek bir tür tanımıyla yetinemeyecek olmanızdır. House, hip-hop, elektronun allahı, popun yandan yemişi, drum&bass'e göndermeler, acid techno-rave'e giriş çıkışlarla tam anlamıyla ilahi bir pornografi gibidir Prodigy.

Taptaze yayınladıkları "Invaders Must Die" albümünü dinliyorum bugün.
İlk üç parça öylesine manyak ki, albümü sevmeme imkanına sahip değilim. Albümle aynı ismi taşıyan parça, değişik bass girişe sahip klasik brit ezgileriyle giriyor. Beat'lerden de aslında Prodigy olduğunu anlayamıyorum ilk başta. Fakat Omen ve Thunder'daki havayla karmakarışık, günlük güleçlik havanın tozunu dumanına katıp, ufaktan yağmur yağdıran ve ortalığa sırf eğlence olsun diye çamura boğan bir atmosfer yakalıyorum. Dans etmesini sevmeyen bendeniz, zıplayası bir ruh haline giriyorum resmen....

It's an omeeeennn....

I hear thunder, but there's no rain.....

Öyle böyle değil, hakikaten çok sıkı ve olgun bir albüm ortaya çıkarmışlar Essex menşeili grup.

Bir de unutmadan Warrior's Dance adlı parçanın sample'ına yakından dikiz derim... Müthiş!!!

P.S: Her zaman yaptığım gibi güzel de bir klip koymayı düşünğyordum bu yazıya. Dailymotion'ı da yasaklayan yurdum robotlarına bir beden büyük gelir diye kendi kısmi yayın özgürlüğümü sınırlıyorum.

Video mideo yok kardeşim...

Neyi, hangisini engelleyeceğinizi düşünüyor ve bulamıyorsanız yazın bana. Kapsamlı bir liste çıkarmaya çalışırım.

Sorunlu Sakız Terapisi?

2009-05-08T10:17:00.005+03:00

İşin gücün kattığı stresten kurtulmanın kaçışıyla yaptığım yaklaşık bir haftalık tatil rehavetinden kurtulmuşken ve de kendimi yeniden notalı dalgalara kaptırmışken Therapy? aklıma geldi. Gençlik yıllarımı derinden etkileyen bir grup. sLn'in de teşhisini koyduğu, bendeki boşvermişliği apatetik yapıyı oluşturanlardan biri de bu K. İrlanda fırlamalarıdır belki de.

Alt beyne yerleşmiş, bilgisayar solucanları gibi içten içe beni kemiren ve kendilerine bağlı kıldıran haldeyim sanki. Özellikle de Troublegum albümleri bence geçtiğimiz yüzyılın en iyi 50 albümü arasında yerini almalı kanaatimce.

Albümün ilk parçası Knives'tan son parçaya kadar soluksuz bir alternatif/indie/punk/thrash bileşkesinden oluşan Therapy? enerjisi. Bu enerjinin içerisine dahil edildiğini hissettiğim, olgunlaşmanın getirdiği bir boşluk draması ve dramatik atmosferin pompaladığı hissiyatsızlık hali var sanki 1994 Troublegum'ında.

Şüphelendiğim nokta, bu halin Andy Cairns'ten kaynaklandığı yönünde. Daha sonraki dönemlerinde hit haline gelen Diane parçasında bile depresif yapıya ilaveten ataçlanan tahrip edici ruh hali de eklenmiştir. Kuzey havasının iç açıcı olmayan atmosferi ile kişisel yaşantıların birikiminden ortaya çıkan bir tablo olsa gerek.

İndie'nin yapısında olan karamsarlık diğer türlerin de katılımıyla agresif bir şekil alabiliyor Therapy?'nin dışavurumu.

http://www.youtube.com/watch?v=oDVsIvvFtcs

Alt-dünyanın Sazları

2009-04-29T10:58:00.004+03:00

Herkesin çeşitli bilgi kaynakları vardır eminim. Benim müzik kaynaklarım oldukça kısıtlı. Daha doğrusu bunun böyle olmasını ben istediğimden dolayı kısıtlı. Yaratıcı müzisyenler böyle bir yol izler aslında. Bir Erkin Koray mesela, başkalarının eserlerini çok az dinleyen birisi, belki de hiç kulak kabartmıyordur. Bendeki, tamamen kulak zevkimi müzikal çorbalarla karıştırıp önüme her sunulanı yememek açısından. Yoksa, müzik konusunda obur bir kişiliğimdir. Maksat maymun iştahlılığı yok etmek.

Twitter sağolsun beni yeni gruplarla tanıştırıyor. Bizim ofisten çalışma arkadaşım Radu bir link gönderdi, "bu grubu bence sen beğenirsin" diyerek. Açtım dinledim biraz. Liberal, uydurmaca, hiçbir kalıba uymayan çorba misali birşeye benzettim ya da benzetemedim. Çok az kişiye müzik hissiyatı ve zevki konusunda güvendiğimden de oluyor bu aslında. Netten, yasal olmayan bir şekilde torrentlerden bulduğum ve indirdiğim tam tamına üç albümü de baştan sona dinlediğimde kafamdaki Vasarat resmi tamamen değişti. Demek ki, Twitter'dan da olsa hayatta birçok şeye, sabır gösterebildiğinden biraz daha fazla şans vermek gerekiyor.

İşte böylece son zamanlarda bıkmadan yorulmadan kulağımdan eksik etmediğim Alamaailman Vasarat'ı tanıtmak artık farz oldu.
Enstrümantal müzik sever misiniz? Peki ya yaylı çalgıları? Zaten bu siteye ulaşmışsan içinde ufacık bir rock kırıntısı vardır, onu sormayayım bari :))
İçinde hafiften korku öğesi barındıran, orkestrasyonu çok düzgün bir piyano, üflemeliler ve yaylılardan oluşan rock/caz/metal/füzyon ordusu düşünün. İşte bu anlatmaya çalıştıklarım (ve tabi çok daha fazlası) Yeraltının Çekiçleri'nde mevcut. Vikipedi sağolsun, Fince olduğunu tahmin ettiğim isimlerinin anlamını da çözdüm.

Finlandiya'lı grubumuzun yelpazesine dahil ettiği çingene müziği, balkan havası, ortadoğu ve yahudi ezgileri de sahip oldukları müzikal ve kültürel zenginliğin sadece bir parçası olsa gerek. Parçalara çektikleri videolar kısa metrajlı siyah-beyaz film tadında, sosyal içerikli, tarihe ve geçmişin yaşattığı bazı zorluklara da tepkili sanki. Bodoslama çekici vurmak değil ama niyetleri. Lafım anlayana hesabı bir mesaj kaygısı var sadece.

http://www.youtube.com/watch?v=I-PlKlsOdZA

Bu parçayla çok ufak da olsa bir fikir sahibi olunabilir ancak albümlerinin üçü de birbirinden muhteşem.

Hergün seni anacağım, inan!!

2009-04-23T09:54:00.004+03:00

Kaseti İstanbul'da bir yerlerde durur hala.

Türk rock gruplarının kıt, benimse herşeyden anlarmışçasına seçiciliğimden dolayı istisnai olarak dinlediğim Ankaralı Dr.Skull geldi aklıma akşam. Hershey Yolunda albümünü ne kadar da aradıysam CD formatında bulmakta çok zorlandım. Sonuç olarak da bulamadım.

Ankara Tabipler Odası tarafından onaylı diplomalı doktorlar diye bildik hep Dr.Skull'ı. Sosyal mesajları, yaratıcı şarkı sözleri, çevreci duyarlılıkla tanıdım bu Ankaralıları. Fakat, nedense aniden kayboluverdiler ortalıklardan ya da ben takip edemedim (ben edememişimdir kesin).

Aklımda kalan birkaç şarkısı ve bulabildiğim "Sen" adlı parça.

Evet, sen'e karşı duyulan bir sevdanın şarkısı ve o yoğun aşkın özgün dışavurumu... :)

http://www.youtube.com/watch?v=vt-VLya7PM0

Do you think we should be closer?

2009-04-22T08:51:00.004+03:00

İnsanın muhtemel geçmişleri diye bir olgu var mıdır?
Eğer Pink Floyd'un gözlükleri, hissiyatı ve David Gilmour'un sesinden hayatı algılamayı sevdiyseniz ve buna da alıştıysanız, evet böyle bir olgu vardır.

Aslında, Pink Floyd'a da ihtiyacınız yoktur. Ancak, insan tek başına herşeyi anlamlandırabilmek için kendisine yetemeyebiliyor. Hepimizin hayatından bir sürü kişi gelip geçiyor. Kimi kalıcı, kimisi daha az kalıcı, kimisiyse uzun bir süre herşeyimizi işgal edercesine ruhunuzu esir alıyor.

Bu kişilerle o anda geleceğe yönelik geçmiş planlar yapılmadıysa ve daha hafiften alındıysa zamanında bu mevzular Your Possible Pasts sizi geçmişte o güne, ana, dakikaya ya da hatıralar kombinasyonuna geri götürmek için çok güzel bir araç.

Gelip geçenler iyi hoş da. Bir de hemen yanıbaşınızda bulunan, şu anda, şu dakikada muhtemel bir geçmiş hayalleri kurduğunuz kişiler ne olacak?

Muhtemel hiçbirşeyi deneyememişliğin ağırlığı o eskiden hafife alınan hisleri de gün yüzüne çıkarmaz mı?

Çok yakında muhtemel bir cevap bulabilmeyi umuyorum...

http://www.youtube.com/watch?v=cpMbMC_1d5A

Sağlam ruh, sağlam bedende ve Siyonizm

2009-04-15T11:05:00.006+03:00

Depeche Mode tam anlamıyla tanımazken ve genelde gaylerin müziği olarak tanımlarken bu enfes Stripped parçasını Rammstein'dan dinlemiştim. Son derece başarılı bir performans, bir şarkı nasıl kavırlanır, nasıl böylesine güzel bir giysiye yeni bir ruh yerleştirilir öğretmişti bana Rammstein'ın versiyonu.

İlerleyen yıllarda, DM'yi derinlemesine dinlemeye başlayınca, Martin Gore'u sevmek için illa da gay olma şartı olmadığını öğrendim :) Dave Gahan'ı zaten karizmasından dolayı hep severdim. Neyse, Violator albümlerine olan hastalığımdan bahsetmiştim galiba. Fakat artık hemen hemen üretmiş oldukları ve halen ortaya çıkardıkları yapıtları da çok beğeniyorum. Kendime uygun hitleri kenara ayırıyorum tabi. O ayrı.

Depeche Mode - Stripped
Uploaded by jpdc11

Efendim, Rammstein Stripped'i kavırlar ve enfes de bir klip çeker şarkıya. Fakat, çeşitli çevreler klibi sakıncalı bulur. Sakıncalı buldukları noktalara gelince ise, yok Rammstein Nazi Almanyası'na ait görüntüler, övücü materyaller kullanmışlar da böylece Hitler'in yaptıklarını ettiklerini onaylamış olup kendilerini de Nazi ilan etmişlermiş. Son derece alakasız ve siyonizm kokan hareketler bunlar.

Zamanında alınan bazı siyasi ve askeri kararlar yanlıştı diye 2. Dünya Savaşı Almanyası'nın herşeyi mi yanlıştı. Rammstein'ın kullandığı öğeler o devre ait olimpiyat ve atletizm görüntüleridir. Bundan daha güzel bir klip derlemesi olur mu? Son derce orijinal ve yaratıcı bir derleme bana soran olursa.

Nazi rejimi altında yaşayan Alman halkının rejime ve kendilerine olan inancını da yansıtıyor ayrıca. Bunun neresi kötü? Sen halksın. Devlet yetkililerinin yediği haltlardan veya askerin her adımından ömür boyu sorumlu tutulabilir misin? Evet, tutulabilirsin. Sana karşı güçlü bir dünya lobisi varsa neden tutulmayasın.

Diğer yandan DM'nin klibinde ise efsanevi Rus makam aracı Volga'ya gözüm ilişti ve ilerleyen dakikalarda bir baktım ki steyşın model bir Lada Jiguli'yi parçalıyor DM elemanları. Şimdi bu görüntü de güzel. Ancak, Rammstein'ın olaya getirdiği atmosfer ve değişik bakış açısı bambaşka derim yine de.

Rammstein - Stripped
Uploaded by BlacKoS43

Bu karşılaştırma güzel oldu!

Görüşlerinizi bekliyorum...:)

Sevgiler..

So, is it raining in your bedroom?

2009-04-14T15:21:00.004+03:00

'90 başlarında süratini iyice kavramış bir grunge dalgası vardı. Nirvana belki de bunun sorumlusuydu. Sadece o değil tabi ki. Bir sürü indie pop firması tarafından lanse edilen underground veya gereğinden fazla tanınmış her türlüsü mantar gibi etrafta bitmişti, o garaj sound'unun yerini temiz, ütülü ama yine de yırtık pantalonlar almıştı.

Ben o zamanlar olayı çok fazla idrak edemesem olsa gerek, her çıkan yeni grubu takip etmeye, dinlemeye çalışıyordum. İmaj hiçbirşeydir, susuzluk herşeymiş meğersem!

MTV Türkiye varken eskiden (uzun bir ara yoktu) rock, metal ve alternative müzikte hiç de fena örnekler göstermiyorlardı. O zamanlardan kalma Stone Temple Pilots'ın Core albümüne olan takıntım depreşti geçenlerde. Bugün de ilham aldım bu güçten...

Plush, grunge yapısı ve statik enerjisiyle beni alternative deryalara çekmişti o zamanlar. Şarkı sözlerini anlamlandırdığımda ise bambaşka bir STP ile karşı karşıyaydım.

"And I feel, so much depends on the weather,
So, is it raining in your bedroom?"

Ne demektir bu? Anlayanlar anlamayanlara. İlla ki anlamak da şart değil. Şaire ortaya çıkardığından dolayı saygı da bazen yeterli oluyor. Ama sıkı tüketiciler genelde daha derinlere inmek istiyor. Nerden nereye uzadı yazı. Sorun değil. Maksadım sadece bu parçayı paylaşmak aslında.

Uzun uzadıya müzik tahlillerinden ben de sıkılmaya başladım. Başka bir formül bulmak gerek. Fenasi'nin yaptığına benzemiyor ki bizimkisi, her daim ve herkes için güncel ve çekici bir konu değil müzik!!!

Belki de bana cazip gelen tarafı da budur.... ;)

http://www.youtube.com/watch?v=qIP1hTFbuq4

Enzimlere bölerek dinleyin! \m/

Erotik Simya

2009-04-02T08:49:00.004+03:00

Korku severleredir bu gönderim.

Özellikle de Bela Lugosi sevenler bilmem okurlar mı bu satırları fakat ben korku temasını notalarda olsun, ekranda olsun her zaman çok sevmişimdir.

Belki de o yüzdendir gotiğe olan ilgim. Karanlık, tekin olmayan ruh halleri, kaçık kişilik bozuklukları ve delirium gibi durumlara sebebiyet veren bir iç dünyası var gotiğin.

Özellikle de Moonspell! İlk dönemlerinde birçok grubun başvurduğu yönteme başvurarak death metalde bir arayışları olur. Tabi ki gotikle mezelenmiş bir death'ten bahsediyorum. Şu anda dinleyenin kulağına ilk demo sound ve tarzı oldukça ilkel gelebilir. Bu noktada da Moonspell kalitesini kendisini devamlı geliştirerek gösterdi zaten. Elektronik'ten de yararlandılar, slow aşk dolu şarkılar da yaptılar ve kendilerini tekrarlar bir monotonlukta bırakmadılar hiçbir zaman.

http://www.youtube.com/watch?v=QPoQXVz3whc

Özellikle Sin/Pecado albümü bence bir devrim niteliğinde. Konsept bütünlüğü bir kenara müzikal altyapı değiştirilip klavyeli çalgılara ağırlık verilip elektroniğin nimetlerinden de dediğim gibi çok güzel faydalanılmış. Bu albümde korku öğeleri ve rahatsız temalara ilaveten bir de şehvet ve derin bir sevda unsurunu eklemişler (arabesk gibi biraz ama öyle yani).

Eurotica'yı ilk duyduğumda bu benim hitim demiştim. Mute konusunda o kadar kati olamadım ilk başlarda. Fakat zamanla müptelası oldum. Son zamanlarda Sin/Pecado'yla uyanıyorum.

yutüpte her iki parçayı da tek bir videoda hoş resimlerle bezeyip koymuşlar. Zaten bu iki parçanın ayrı ayrı dinletilmesi de o bahsettiğim albüm bütülüğünü bozar atardı.

Mim Bulutu

2009-03-30T09:32:00.003+03:00

Esther mimlemiş bu sefer. Mim konusu hayatta öğrendiklerim. Ya da hayatın bana öğrettikleri...

Ne öğrenebilir ki insan hayattan; karşılaşılan zorlukların nasıl olumlu şekilde kendi lehine çevrilmesi ve böyle yoluna devam etmen gerektiğidir herhalde.

Çocukluk yaşlarında (9 yaşına kadar), evde konuştuğumuz ana dilimizden başka bir de Bulgarca öğrenmem gerektiğini gördüm. Türk olduğumu ve bununla da gurur duymam gerektiğini öğrenmem çok uzun sürmedi :) 9 yaşında, aniden Türkiye'ye gidiyoruz dedi annem babam. Sevinmiştim, eğlenceliydi. İstanbul'da yeni tanıştığım kuzenlerim herhangi bir futbol takımını tutmam gerektiğini öğretti bana. Önce Galatasaraylı oldum, sonra Fenerbahçeli. Beşiktaş'ın çok daha düzeyli bir yeri olduğunu anladığımdan beridir de Beşiktaşlıyım evelallah :D

Annem ve babamın yoğun işlerinden dolayı ablamla yaşamayı öğrendim, bir de ablayla kavga etmeyi. Kavgalar da zevkliydi, ta ki kolum kesilene ve hiçbir zaman unutulmayacak bir iz kalana kadar. Aynı dönemde ailemin çektiği maddi sıkıntılardan dolayı da kendimi maddi yönden frenlemeyi ve herşeyi istememeyi öğrendim.

11-12 yaşlarında Pink Floyd, Metallica, Bon Jovi, Deep Purple gibi grupların parçalarından oluşan bir kaset geçti elime (hacılamışımdır belki de biyerden, hatırlamıyorum). O günden sonra müziği algılama şeklim çok değişti. Ortaokulda metal müziği öğrenince de tamam dedim, ben buyum. Aynı ortaokul yıllarında tiyatro nedir, nasıl oynanır, nasıl oynanması gerekir ve nasıl sıçılır bunu bir güzel gördüm.

Seçtiğim lisenin ne kadar gereksiz olduğunu öğrendim lise 1'de. Zaten 1 yıl dayandım en fazla, bizimkilere alın beni burdan dedim. Sağ-sol tartışmalarına gelemem, kaldı ki tartışılacaksa da bu okul değil üniversitedir. Ya da ne bileyim, herkes önce bir tartışmasını öğrensin, sonra birşeyler zikretmeye kalkışsınlar.

Lise 2'de psikoloji, felsefe ve sosyoloji'de inanılmaz bir öğrenci olduğumu anladım. Fakat sadece öğrencilikte kaldı. Aynı şekilde geometri dersinde olduğu gibi. Hep sevdim kendilerini ama aramızda bir soğukluk oldu hep, nedense. Üniversiteye kapağı atamayacağımı anlamam da ne tesadüfse lise yıllarına denk gelir.

Bundan sonrasında, Moskova'da yaşamayı, gezmeyi ve sağlam şekilde korunmam gerektiğini öğrendim (okurun bunu her türlü manaya çekme hakkı saklıdır). Gece hayatından okula zaman ayıramayacağımı öğrendim. Rusçayı da çok hızlı ve seri bir şekilde konuşup yazabileceğimi öğrendim bu arada. Fakat, Moskova'da okumak istediğim okulun fiyatının $5K olduğunu duyunca ailem bunun altından kalkamayacağını uygun bir dille bildiriverdi bana. Daha sonra ise Bulgaristan'da okumanın daha da pahalı olabileceğini öğrendim.

İstanbul-Blagoevgrad arası arabayla çok çabuk alınabiliyormuş onu gördüm. Bulgarların anlatıldığı kadar da banal insanlar olmadığını, aralarında çok yakın dostluklar kurabileceğimiz Bulgarlar olduğunu öğrendim. Aynı üniversite yıllarında aldatılmanın derin boşluğunu teşıdım bir süre. Amerika yolları taşlı, dönüşleri jetlag'liymiş onu gördüm. Aşçılık mesleğini öğrendim (line cook), para kazanmayı ve kıçı kırık İngilizce nasıl konuşulur onu öğrendim. Amerikanın bana göre olmadığını ama Cape Cod'u ayrı yere koymam gerektiğini öğrendim.

Bir çocuk sahibi olduğumu öğrenmeme ramak kalmıştı ki rahatlatıcı haber vakitli geldi (oysa ki Moskova'da korunmayı da öğrenmiştik) :D

Üniversite yıllarının sona ermesinin, 4 yıl boyunca birlikte yaşadığın, yediğin, içtiğin, kustuğun insanların sağa sola dağılmasının ne kadar acı verici olduğunu öğrendiğimde artık Sofya'yı tanımaya başlamıştım zaten. Yıllar içerisinde de Filibe'nin ne kadar eşsiz bir yer olduğunu öğrenmem kendi kendime Sofya'da ne işim var sorusunu doğrultmama sebep olmuştu.

Burada da Internet'i derinlemesine öğrenmeye başladım. Hala da bu "engin" bilginin peşindeyim.
Yakında bateri öğrenmeye başlarsam kimse şaşırmasın.

Bir de sLn ve A.Nur'un hayattan öğrendiklerini dinleyelim... :)

Ozzy Osbourne - See You On Other The Side
Uploaded by symphony_666

Non- comprehensive absürdite

2009-03-26T16:08:00.004+02:00

Bulgar blogosferinde gezinirkene, sert iniş yaptığım blogların bir tanesinde aşağıdaki Fransız yapımı animasyona kaydı gözlerim.

Öylesine soyut ve de derin bir çizgiyle karşılaştım ki, ne anlam ifade ettiğini bile anlayamadan çok beğendim. Bir de anlasam ne olurmuş bilmiyorum.

http://www.youtube.com/watch?v=IL1J-YPsDdk

Bir 2. Dünya Savaşı eleştirisi var da gerisini çözemedim.

Çözenler çözemeyenlere anlatsın! :)

Rusça altyazılı nostalji

2009-03-25T14:39:00.005+02:00

Müzik zevkine pek güvenmediğim bir kız arkadaşım skype'tan sorgusuz sualsiz gönderdi bu parçayı. Öfff, yine boktan rap/hip hop örnekleri dedim içimden.

Blue Foundation adında daha önce hiçbir yerde duymadığım bir grup. Kadın vokal! Gayet riskli.

Fakat daha ilk dinlemede beni etkileyen bir melodisi, sayko öğeleri ve melankolik havasıyla kaliteli pop havası beni içine çekti.

Klibini buldum tüpte. Buram buram nostalji kokusu ve durağan bir enerji hissiyatı hemen aktarıldı bana sanki. Zaten meloman bir kişiliğim, hele de melodik müzik akıllıca aranje edilip de uygun dozajda servis edildiğinde yeme de yanında yat.

Klibi, Rusya'nın Ural dağlarının eteğine konuşlandırılmış Chelyabinsk şehrinde çekilmiş. Chelyabinsk, sosyalizm zamanının en sağlam üretim merkezlerinden biriymiş. Zaten görüntülerden anlaşılacağı üzere her taraf endüstriyel peyzajlarla suni bir şekilde donatılmış.

Çok keyifli. Buğulu, ne tamamen karanlığa gömülmüş ne de aydınlığa izin verilmiş bir ruh hali ve bu ruh halinin kasaba sakinlerinden yansıyıp güzel Kirstine Stubbe Teglbjærg'in sesinden notalara yansımasını hissettim.

http://www.youtube.com/watch?v=iBhH1x543tM#

When I grow up, there will be a day, when everybody has to do what I say!

2009-03-23T12:51:00.004+02:00

16-17'li yaşlarda neyin ne olduğunu bilmediğim dönemlerde İsveç rap/metali diye bir tür olduğunu öğrenmiştim. Öğrenme dediğim de birisi kıçından uydurmacayla böyle bir tür yaratmış aklınca, Clawfinger'ın yaptığına da rap/metal deyip senin benim hayal gücümüzü basite indirgemiş.

Herhangi bir müzik türünü kategorilerde tutmak fena fikir değildir. Ancak, onu tamamen o kategoriye ait gösterip de diğer kapıları kapatmak pahasına değil. Daha çok etiketlemek gibi olmalı bence. Misal, groove içerir, hafiften bir hiphop havası sezinliyorum, yer yer thrash'e kaymışlar gibi yorumlar bence okuyanı ve duyanı çok daha özgür kılacaktır. Neyse, yeter bu kadar felsefe.

Clawfinger'da endüstriyellik vardır, metal vardır, nadir de olsa hardcore metal öğelerine de rastlanır bazı şarkılarda.

Clawfinger - Pin Me Down
Uploaded by raggalaggaff

Sound olarak Use Your Brain albümlerini çok beğenirim. Gitar soundunun sanki defalarca makineden geçirilip, sadece iki kere rafineyle yetinilmemesi, beni çok cezbetmişti ilk dinlediğimde. Dahiyane bir albüm ya da tür olmasa bile en azından Clawfinger'ın söyleyecek birşeylerinin olması bile önemli. Metal parti eğlenceleri için de biçilmiş kaftan.

Türkler orta Asia'dan mı gelmişlerdir?

2009-03-23T10:33:00.009+02:00

Asia'nın Sofya'ya geleceğini sağa sola asılan posterlerden anlamıştım haftalar öncesinden. Fakat, Asia da neyin nesiydi veya kimin umrundaydı. Benim değildi, hala da pek sayılmaz. Ancak, kayda değer bulmadığımı da söyleyemem.

Dbugg'ın üstelemesiyle konsere gitmeye karar verdim. O kadar isteksizmişim ki, son ana kadar unutmuştum konseri :D sorumsuzluk da denebilir, unutkanlık da. Ama bence doğrudan Asia ile alakalı bir durumdu. Herneyse, Dbugg'la buluşulur, maşallah cümbür cemaat annesi babası da eski rockçılardan olduğundan onlar da orada bulunurlar. Aynı kadro daha önce de Mark Knopfler konserine beraberce gitmiştik.

Konser mekanımız, Bulgaristan'ın medarı iftiharı, NDK (Natsionalen Dvorets na Kulturata), yani Türkçe mealiyle, Ulusal Kültür Sarayı denen fuar, gösteri, konser, piyasa ve daha birçok şeyin mekanı.

Mekanla ilgili bir sıkıntı yok, hatta akustiği fena olmayan dev bir mekandır. Asia'ya önlerden yer kalmadığı için Dbugg sağolsun balkondan yer almış bize. Bu da ok. Fakat koltukları bir gördüm ki kıçımın oturası gelmedi 10 dakika kadar bir süre. Koltuklar rahat fakat 185 cm boyunda birinin bacaklarını sığdırabileceği mesafeyi mekanı yapanlar düşünememişler. Bulgarlar da kısa bir millet sayılmaz esasında ama git de anla işte. Neyse eciş bücüş oturduktan sonra baktık hafiften Asia hafiften teşrif ediyor sahneye doğru.

Heyecan yok bende, nötrüm. Vasat bir giriş ve 50'li yaşlarına gelmiş heyecanlı bir güruh... Ben mi çok önyargılıyım yoksa progresif rock'tan hiç anlamıyorum veyahut anlamak istemiyorum. Eskiden çok az da olsa Yes dinlemişliğim vardır. ELO da dinlerim arada bir fakat Asia'yı hiç dinlememiştim. 1, 2, 3 derken baktım parça aralarına sıkışan gayet kaliteli öğeler ortaya çıkıyor. Ben de ne yaptım, şarkıları kendimce böldüm, vokali duymazmış yaptım kendimi ve daha çok davullara odaklandım. Kaldı ki Asia'nın davulcusu on numara bir amca. Kendi kendime yazık dedim, böylesine vasat şarkılarla adamın yeteneğini çürütmüşler :)) Şaka bir yana, Asia'nın müzikalitesinde bir sorun yok, amcaların hepsi gerçekten çok iyi müzisyen. Ben davulları en fazla beğensem de klavyeden bas gitara kadar hepsi yerindeydi.

Ancak, Asia'yı adam akıllı oturup dinlemem için herhalde en 15 senenin daha geçmesi gerekecek.
Hafiften caza doğru kayabilirim ama hala hardcore, punk, ska gibi türlerde kafa salladığım gerçeğini gözardı edip rock ritimlerine ellerimi şaplatarak eşlik edemem. Çok lame geliyor bu bana.

Progresif rock da severim aslında ama herneyse işte. Benim için ortalamanın hafifçe altına kaçan bir konser deneyimiydi. Davul dinletisini saymazsak tabi :) Bu Wildest Dreams de fena olmayan parçalardan. Asia beğeneni varsa bu satırları okuyanlar arasında lütfen bana neyi nerede kaçırdığımı izah etsin.

Güzel bir hafta dileğiyle!

Troll'ümü sever misin?!

2009-03-20T16:42:00.004+02:00

Sevdiğim yörelerden bir topluluk daha.

Folk metal'i gereğince yerine getirdiğine inandığım Finntroll. Üstüne üstlük İngilizce söylemek gibi bir dertleri yok. İsveççe de gayet hoş ve keyifli geliyor kulağa.

Troll hikayeleri, trollerin ne kadar üstün olduklarını, öyle anlatıldığı gibi salak yaratıklar olmadıklarını düşünen insan evlatları için yapılan dinletiler...

Tolkien'in anlatılarına da sık sık rastlayabileceğiniz bir grup..

Black metal esintileri de cabası \m/

Finntroll - Nedgang
Uploaded by jerature

Canavarız, gizlemiyoruz

2009-03-20T16:18:00.003+02:00

Behemoth, Amerika ellerinde kendini şana şöhrete ve konserlere kaptırmış olsa da sanırım geldikleri yeri unutmuş değiller.

Soundlarındaki Amerikanlaşmaya karşın, söyleyeceklerini nota ve sözlerle dile getirmekten çekinmiyorlar. Antichrist ise antichrist'ız abi biz diyorlar. Ne kadar olumlu veya olumsuzdur bilemem. Fakat, Behemoth için daha önceden sarfettiğim başkaldırı övgüleri halen geçerlidir.

Behemoth'un Polonyalı oluşu onları beğenmemde olumlu bir önyargı oluşturmuş mudur, büyük ihtimalle evet!

Fakat, emek ve fikir tüketerek ortaya çıkardıkları yapıtlar da son derece yerinde malzemeler...

Dağıtiiim lan burayı, heh?!

2009-03-18T15:03:00.004+02:00

Uzun süredir bloguma yerleştirmek istediğim muhteşem bir Christian Bale küfür derlemesi.

Fakat, aradan belli bir sürenin geçmesini bekledim. Herkes bir unutsun, tekrar özlesin falan..

Bildiğiniz üzere Christian Bale, yeni Terminatör'ün setinde ışıkçıya kızmış bu da çok büyük bir olay haline gelmişti.

Uzun uzadıya dinledik Bale'in içini dökmesini.

Aradan fazla zaman geçmeden de hemen remix'i yapıldı.

Ben eğlenerek ve gülerek dinliyorum.

Bale'i sevmeye devam tabi canım. Adam böyle parladı diye hemen küstük değil ya.

Çocuk muyuz biz, aaaa!?

Erotomania

2009-03-18T09:57:00.004+02:00

Dün akşam, benden de daha ateşli bir müzik hastası olan Dbugg'a gittim. Evinde yoktu. Aradım, cebi de kapalıydı. Baktım, garajdaydı. Arabanın ses sistemiyle meşguldu.

Bilirsiniz, yeni car audio, yeni kolonlar falan filan. Zaten araba sevdalısı erkek milleti için arabayla vakit geçirmek güzel bir eğlence sebebi ve faydalısıdır.

O bir taraftan uğraşırken diğer yandan da biralarımızı tokuşturduk. Tam garaja sohbeti oldu açıkçası. Sıra soundcheck'e gelince de garaj ışıklarını kapatıp kendimizi arabanın teybin loş ışıklarını izlerken ve de Dream Theater dinlerken bulduk.

Evet biliyorum, çok gay'imsi bir sahne. Ama hemen söyleyeyim, öpüşmedik :D

Dream Theater'ın bundan birkaç sene önceki İstanbul konserine de beraber gitmiştik. Var bir DT sevdamız. Kanıtlanmış durumda artık.

Soundcheck'te DT dinlemeyi unuttuğum aklıma geldi.

Ve hemen Awake albümünden esntrümantal Erotomania'sının canlı kaydını ğaylaşmak istedim.

Bu konserin DVD kaydı vardı bir ara. Özellikle bu parçayı açar, 4-5 defa dinlemeden rahat edemezdim. Hala harika ve hala güçlü. Ne de olsa, bu albüm Kevin Moore gruptan ayrılmadan önce kaydedilmişti.

Dream Theater-Erotomania-live
Uploaded by neit7v

Her ne kadar son zamanlarda ortaya çıkardıkları eserler pek ilgimi çekmese de bu yaz Kaliakra Rock Fest'in organizasyonunda headliner olarak yer alan DM konserine gitmeyi planlıyorum.

Umarım, İstanbul'daki konserden daha heyecanlı geçer...

Savaş Bulanık Görenlerin İşidir

2009-03-17T15:13:00.004+02:00

Brit tarzına hafiften göz atmak amacıyla 1-2 örnek dinlemek istemiştim zamanında.

Blur'ü zaten biliyordum. Gıcık, laubali ve safi eğlenceye yönelik bir topluluk gibi gelirdi hep bana.

Daha sonradan 13 adlı albümleri geçti elime, sanırsam Moskova'daki CD alışverişlerinden kalma bir albümdü. Coffee&TV ve Tender gibi hitler içeren bir albümdü.

Fakat aralarında bana en yakın geleni Battle'dı tabi ki. Ne de olsa bir çatışma, münakaşa var işin içinde. Şarkının atmosferi de bir yandan öyle, hem rahatlatıcı hem rahatsız, bir taraftan endüstriyel seslerle bezeli bir kargaşa ortamı, falan filandır derken ben bunun hastası olmuştum.

Videosunu yeni gördüm. Kim çekmiş bilemiyorum, belki de Blur kendileri oturup yapmış da olabilirler.

Farketmez. Cuk oturmuş. Tam benim zevkime göre.

Savaş gemileri, kalkan ve düşen uçaklar, orijinal savaş görüntüleri...

It's cold out but her popsicle melts

2009-03-14T17:41:00.004+02:00

Klipte güzeller güzeli, seksiler seksisi yetenekli Shirley Manson'ın da dahil edildiği enfes bir She Wants Revenge parçası.

These Things.

Şurada uzun uzadıya anlatmışım SWR'i. İster okuyun ister parçayı sözleri ve müziğiyle özümsemeye çalışın :)

She Wants Revenge - These Things
Uploaded by popefucker

Parçanın sözlerine de buradan bir giriş veyahut çıkış yapabilirsiniz.

Kim kiminle virtüel olarak nerede ister?!?!

2009-03-13T09:32:00.007+02:00

Bu aralar bir mimlemedir gidiyor. Gerçi şu ana kadar bir tane sLn'den, bir esther'den, bir de dün fenasi'den gelmiş. Toplamda 3 tane yani, şikayet etmeyeyim...

İlk iki mim eğlenceli ve zorluk derecesi pek de yükseltilmiş cinsten değildi açıkçası. Fakat bu seferki, her türlü kalıbı yerinden söken, insanın hücrelerinde ahlaka dair zerre kadar iz bırakmayan cinsten :D hele ki benim gibi muhafazakar(!) bir adama böyle bir mim...

Efendim, fenasi demiş ki bloglar aleminde kim kimi rüyasında görüp hayalini kuruyormuş falan. Daha doğrusu kim hangi blogcuyla yatmak ister mimi...

Hemen belirteyim, burada adı geçen ve geçecek olan karakterlerin gerçek hayattakilerle hiçbir ilgisi yoktur. Doğabilecek benzerlikler, tesadüf olarak algılansın. Öyle!

Şimdi, okuduğum blogcu ablalar arasında bir tane esther var. Ki, o esther yer yer hırçın zaman zaman sevecen, hafif asi hafif evcimen gibi. Yani sanki hem taşınabilir bir hatun, hem de yeri geldiğinde sinirlerini yerinden sağlamca oynatabilecek bir potansiyele sahip biri gibi...
Ama zaten bu da işin tatlı yanı. Gül gibi geçinip anlaşabileceğin biriyle olan cinsel deneyim bir süre sonra rölantiye bağlayıp çok kolay sıkılabiliyor insan. Daha da kötüsü, o insana bağlandığında rölantide olduğunu da farkedemiyorsun bazen. Kendine tokat falan atman gerekiyor, kafan basarsa buna tabi, uyanıp ayılabilmen için.

Bana sorsalar esther derim. İlginç bir insan, yazıları da öyle. Keyifle takip ediliyor. Bu da bir hard-on vermiyor değil insana :D böyle de olayı basitleştiririm işte. Değişik de bir yüz açıkçası.
Overall, ilgimi çeken bir hatun.

İşin mim kısmı fictional düzeyde tabi ki, yani esther'in abileri dayıları üzerime yürümeye kalkmasın, bulgar'da da olsam bulmasınlar beni :-P

Bir de şarkı vererek bu mimin adını koyalım. Bir ABBA cover'ı gelsin Erasure'dan.

erasure - take a chance on me
Uploaded by rvdgu2006

It's always funny until someone gets hurt and then it's just hilarious

2009-03-12T01:26:00.002+02:00

Faith No More'a bağımın güçlendiği ve Mike Patton'a olan hayranlığımın katbekat arttığı albüm King For A Day, Fool For A Lifetime'dan Ricochet.

Karmaşık ve yaratıcı sözleriyle ve inişli çıkışlı müziğiyle enfes bir dinleti.

Sakinlik uyandıran bir havası varmış gibi görünse de, beni çok rahat gaza getirip pogo yaptırabilir. Artık kafa da sallayamıyorum, beyin hücrelerimin öldüğünü hissedebiliyorum artık :D

Faith No More - Ricochet
Uploaded by Dan_of_the_Land

Kulak Pası ve Cila

2009-03-12T01:07:00.003+02:00

Bir Black Sabbath cover'ı..

Pantera'dan!

Favori albümüm Far Beyond Driven'dan Planet Caravan.

Pantera - Planet Caravan
Uploaded by iowaluder

Albümü baştan sona (son parça hariç, ki zaten son parça da Planet Caravan) dinlediğinizde sertlikten, kabalıktan ve ayyaşlıktan geçilmeyen parçalar dizilimi görülür. Ve Planet Caravan, kulağın pası alındıktan sonra cila niyetine kapanışta sunulur.

Pantera'yı az buz dinleyip de bu zamana kadar özümseyememiş meraklılar varsa bir de bu açıdan bir kulak vermeyi denesinler.

How Low You Can Go?

2009-03-12T00:45:00.003+02:00

Özlediğim thrash nağmeleri olduğunu anladım biraz önce.

Drum and bass, black metal, gotikti derken nereden geldiğimi unutuyormuşum meğersem :D

14-15 yaşlarındayken, İstanbul'da bile metelikadan başka grup tişörtleri bulamazdık.

Bakırköy'de kırtasiyenin birtanesi tişörtlere kısıtlı sayıda baskı yapıyordu. Hemen gittim, Iron Maiden, Manowar ve Testament tişörtleri bastırdım.

Özellikle de Testament tişörtünü gururla taşıyordum. Nadir bulunan cinstendi, konser albümü The Apocalyptic City albüm kapağının kanlı, gore'lu resmi vardı önümde gurur duyulmaz mı :)))

Low albümünü de beğenmiştim daha sonraları.

Albümle aynı ismi taşıyan Low parçasıyla Testament huzurlarınızda.

Testament Low
Uploaded by XxDrowxX

Depeş Moğdundayım..!

2009-03-10T12:56:00.004+02:00

Depeche Mode Tour The Universe 2009 turnesinin İstanbul ayağına katılmak isteyenlerden biri olduğumdan şimdiden manen kendimi hazırlamaya başladım bile.

Sabırsızlanıyorum açıkçası DM'yi canlı izleyebillmek için.

Sevgili dostum Erhan sayesinde depeş derinliğine dahil edebilmiştim kendimi vakti evvelinde. Violator albümünü çok sevmiştim, hatta aşık bile olmuştum.

Daha sonrasında Music For the Masses, Black Celebration derken gerçek bir depeş manyağı oluvermiştim zaten.

Songs of Faith and Devotion albümünü zaten bilmeyen pek yoktur.

Turne kapsamında olan Sofya'da da depeşi izleme imkanım tabi ki var. Fakat bilet fiyatları pek bi ucuz geldi burada :))) Sofya ayağının biletleri 40-200 leva arasında değişiyor (1 leva aşağı yukarı liraya tekabül ediyor).

İstanbul'da ise 100-300 TL arasında yanılmıyorsam. Daha pahalısı varken neden ucuza izleyeyim dedim ben de kendi kendime :P

Şaka bir yana, her yerin kendi has bir konser havası vardır ya, İstanbul'unki bambaşka güzel. Sadece onu bir kez daha yaşamak ve DM ile keyfime keyif katmak amacıyla gidiyorum bir aksilik çıkmazsa.

Depeche Mode - Never Let Me Down Again (Live)
Uploaded by goldrausch

Heyecan üst seviyelerde.!!!

Yere Çakıldım Yine Durulmadım

2009-03-09T22:58:00.006+02:00

Anathema'yla uçmak üzerine bir sürü yaşanmışlık, geçmişte kalmış bir gelecek ve umutsuzluk detayı paylaşmak isterim aslında.

Fakat bu kadar da duygusallaşmayalım.

Ağır roman havasına gömülürüm aniden, ki zaten buna ramak kalmış durumda...

http://www.youtube.com/watch?v=flirafMuYZE&feature=related

Flying'in sözlerine derinden bir analiz yapılmasını tavsiye etmekten ziyade, en büyük dikkatin sözlerde yoğunlaşsın derim.

Tabi bir de, basit ama son derece ve mükemmel melodik soloya da aynı ihtimam gösterile.....

Bütün Bunlar Düş

2009-03-08T14:46:00.006+02:00

Daldan dala konmacaya devam.

Bu sefer nadide Türk gruplarımızdan Grizu ile.

Güven Erkin Erkal kişisinin pompalamasıyla daha sık dinlemeye başlamıştım Grizu'yu lisede.

Grizu- Bira ve Kahve
Uploaded by NecromantiA

Lise yıllarının eksik ve şekillenmemiş duygu ve fikirlerine yeni bir yön çizen "urban rebel" tadında müzikal bir tattı benim için Grizu o zamanlar.

Artık nostalji.

Ama gayet de güzel böyle.

Everything's turning to blasphemy

2009-03-06T16:52:00.002+02:00

Ne diyeyim ki, Slipknot işte.

Bazen böyle bebeliklerim tutup eskiden asi bir rurhum olduğunu hatırlarım.

Slipknot - Wait And Bleed
Uploaded by LaMetalIne

Decadent&Desperate

2009-03-06T14:55:00.006+02:00

Elektronik ve metal müzik türevlerini birleştirip ortaya çok çok farklı bir harman çıkaran Mortiis'in kurucusu, babası, herşeyi Havard Ellefsen sadece aykırı müziğiyle değil kendi gariplikleriyle de tanınıyor.

Normal haliyle görenimiz yoktur herhalde kendisini. Varsa da öne çıksın... :)))

Mortiis - Everyone Leaves
Uploaded by Beata1112

I'm going back, thinking about all the changes.

I'm going back to all those wasted years.

I see the rise and fall of the world I lived in.

This time it doesn't seem real at all.

But I took the fall and on came all the changes.

All i had could not be saved - it was far too late.

Everyone leaves. In the end.

Everything dies. In the end.

It doesn't matter how hard you hold on.

I'm going back to the times you went away.

I thought you thought that I was the monster.

I see the rise and fall of the world that I made.

I always wanted to take you with me.

And then I saw some people for the people that I thought they were.

In your painful absence.

Everyone leaves. In the end.

Everything dies. In the end.

It doesn't matter how hard you hold on.

How hard can you?

Do you want to hold on?

How hard can you?

The all leave in the end.

How hard can you?

We all die in the end.

Gariban Görüp Mimlediler!

2009-03-05T18:05:00.006+02:00

Esther kazanıyla gelmiş mimlemiş beni :))

Mimi yapalım, dur bakali nolcek...

Ben de sLn, Zeugma ve tim'i mimliyorum buradan...

1. Doğum tarihinizden yaşınızı çıkartın, o yıl şimdiki yaşınızda olsaydınız adınız ne olurdu????
1980 - 29 = 1951 Nebiliim ben! :P Murtaza olurdum herhalde. Ha, Niyazi var bir de o da güzel :D

2. Hangi mesleği yapıyor olurdunuz?
Mühendis ya da gasteci olurdum büyük ihtimal. Gazetecilikte fena işler yapmazdım herhalde ama mühendislikte kaldırımlardan başka birşeyden anlamazdım gibime geliyor yoksa şüphen mi var...

3. Nerede yaşamak isterdiniz?
Kesin ya Paris ya da Boston olurdu. Zira gazetecilik ve iletişim olaylarında bir tek orada gelişebilirdim. Evet dimm :))

4. İdolünüz kim olurdu?
Marilyn Monroe. Daha sonraki yıllarda Charles Manson... Ve işte böylece bir yıldız doğdu: Marilyn Manson..

5. O yıllara ait bir fotoğraf, şarkı veya söz varsa ekleyiniz.
O yıllarda Frankie'den başka ne dinleyebilirim ki :D

Frank sinatra
Uploaded by Hanvak

Kanlı Canlı Deneyerek

2009-03-04T10:41:00.005+02:00

Yaşlanma belirtileri başgöstermeye başladı galiba.

En azından eskisi gibi o düşüncesizce yapılan çılgınlıklar, fevri hareketler dinlediğim müzikte de renk değiştirmeye başladı.

Bir cazdır, rocktır, deneyselliktir kaplamış beynimi gidiyor böyle.

Son zamanlarda sadece Zappa dinliyorum. Bundan da büyük haz alıyorum doğrusu.

Eskiden çok tanımlanamaz ve asimile edilemez bir tarz gelirdi bana. Artık, herhalde o ruh halini anlayabilecek seviyeye geldim ki kendimden birşeyler buluyorum deneysel müziklerde.

Öylesine ki ruhunuz o tineycırlık sürüklenmesinden çoktan çıkmış, yirmili yaşların aşk buhranlarını ve umursamazlığını atlatmış, ben şimdi ne yapıcam dercesine gitarın asimetrik şekilde gidip gelmesinden, davulun ani ve beklenmedik vuruş ve inişleriyle titreyip kendine gelen bir yol haritası çizer sanki.

İşte bu noktada hayatın daha dolambaçlı yerine geldiğini anlar insan. Ama tatlıdır da bu dönemler, dönemeçler. Zevk almasını bilene.

Dün akşam buna benzer bir deneyimle karşı karşıyaydım. Daha geçen hafta gitmeyi
planladığımız yerin adı Swinging Hall. Maalesef geçen hafta Zone C gösterisi yalanmış gidemedik. Dün nasip oldu.

Canlı kanlı izleme niyetinde olduğumuz amcalara ise Zone C diyorlar (Зона Ц). Blagoevgrad'da okurken daha isimlerini duymuştum Boyko sayesinde. Bansko Jazz Festivali'nden (sene hatırlamıyorum) canlı performanslarını dinlemiştim. Çok iyiler demiştim sadece o zamanlar. Bu demek oluyor ki çok fazla etkileyememişlerdi beni :))
Fakat, canlı icra ettikleri parçalardan bir tanesi vardı ki etkilenmememe imkan yoktu. Yemen Türküsü'nü çalmışlardı. Sözsüz, füzyonlu ve son derece cazsal ve deneysel biçimde.
Nette bulmaya çalıştım, maalesef bulamadım.

Zone C ile alakalı, grubun davulcusu Stoyan Yankoulov'la ilgili malzemeye ulaştım sadece. Bateri, perküsyon ve her türlü vurmalı hastası bir müzik dinleyicisi olduğumdan Yankoulov'un maharetlerinden bahsedeyim size biraz.

Davuluna bu denli hakim, yaratıcı ve doğaçlamada diğer grup üyeleriyle bu kadar uyum içerisinde bir davulcu görmemiştim uzun zamandan beri. Swinging Hall denilen mekan oldukça küçük ve bir o kadar da içiçe bir bar ortamı. Gayet sıcak, herkesin birbirini tanıdığı ve beraberce eğlendiği bir ortam. Zone C de zaten sanki kendi stüdyolarında, kendi hallerinde çalıyormuş da 3-5 arkadaşı da onları izlemeye gelmiş ve herkes bu durumdan fevkalade memnun durumda.

Vassil Parmakov da aynı hünerleri piyanoda göstermekten alıkoymadı kendini. Synth denemeleri ve içten doğaçlama olarak gelen duygularını sadece müziğe değil, yüz mimiklerine de yansıttı bol bol. Sıkça da boşalan vodka bardağımı doldurun diye garip bakışlar atmaktan da geri kalmadı :))

Vesselin Vesselinov ise bas gitar ve kontrbastaki yaratıcılığıyla beni hayran bıraktı tam anlamıyla. Duygu aksının yüz ifadesine yansıması mevhumu bu şahsiyette de vardı ve sıkça seyirciyi gaza getirme görevini üstlendi kendisi.

Mart 10'da büyük ihtimalle yine oradayım.

Bu sefer, bir iki kuple birşeyler kaydetmeye çalışırım :))

Aşağıdaki linkte Yankoulov'un İstanbul'dan bir canlı performansını bulacaksınız.

http://www.youtube.com/watch?v=gx6GKdTsxsE&feature=related

Enjoy!

Kilise Yakmalar Artık Demode Mi Yoksa?!

2009-02-27T20:49:00.003+02:00

Satyricon gecikmeyle de olsa buradaki yerini almayı çoktan haketmişti.

Mother North gibi nadide bir seçkiyi huzurlarınıza sunuyorum!

Satyricon birçoğuna monoton gelir.

Bana göre ise, kalın çizgi halinde olan monotonluğun arasına sıkıştırılmış zengin bir melodi yelpazesinden oluşur.

Satyricon - Mother North
Uploaded by sylvz88

Gerçi black metal deyince, melodik tanımlamasını kaç kişi anlar ve/veya farkına varır önemli değil.

Benim görevim, gördüğüm algıladığım şekliyle aktarmak (evet görevim :P).

Zappa'yı Zaplamayın

2009-02-27T09:01:00.003+02:00

Frank Zappa da kim?

Eskilerde kalmadı mı o?

Öyle galiba. Fakat yapıtlarıyla hala kulaklarımızda.

En azından benim, şu sıralar.

Kendisi, Chunga's Revenge adlı parçayla füzyon ve deneyselliğin içindeki engin dalgalarla debelenmeme sebebiyet vermekte :)))

Mabool

2009-02-26T23:02:00.003+02:00

Hazır Orphaned Land takıntım başlamışken Norra El Norra'yı da hemen buraya atmak istedim.

Ortadoğu motifleri ve Arap-Yahudi ezgileriyle bu parça OL'in İbranice şarkıları arasından belki de en güzel olanlarından.

Orphaned Land - Norra El Norra
Uploaded by Rasalom

Leno'yu Anlamak

2009-02-26T16:33:00.004+02:00

Röyksopp'a ait 5-6 parça var.

Bunların arasından The Triumphant'ın yeri apayrıdır.

Karanlık havasından ziyade, adından da anlaşılacağı üzere muzaffer ruhuyla daha fazla içine çekmiş bir Röyksopp yapıtıdır.

Çoğu insan Röyksopp'u Poor Leno'yla tanıdı, fena da bir parça değildi aslında.

Fakat ben The Understanding albümünün hastasıyım...

Royksopp - triumphant
Uploaded by beurberry30

Kıyamet Alameti Bunlar

2009-02-26T09:44:00.005+02:00

Olay budur!

Bloxoo da satanik olduğuma kanaat getirmiş olsa gerek ki beni 10552 blog arasından 666. sıraya koymuşlar.

Bloxoo'yu pek fazla sevemedim ama yine de bu kıyaklarını asla unutmam

Şekil oldu, ne güzel :)))

Anonim Nefret

2009-02-25T15:42:00.004+02:00

Yine bir diğer ergenlik çağından kalma müzikal tutkum.

Endüstriyel havası, death çağırışımlı ve yer yer hardcore tutumuyla beni hayran bırakmış bir parçadır.

O zamanlar pek farkında değilmişim herhalde, bu şarkının davullarına hastaymışım meğersem :)

Fear Factory - Replica
Uploaded by 666stev666

Parçanın sözleri için kısa bir yolculuk.

Demon Breath

2009-02-23T23:26:00.005+02:00

Candlemass de bir süre ihmal ettiklerim arasındaydı.

Nedense, tim'le MSN'de muhabbeteyken aniden aklıma geliverdi.

Hemen blogda da yer edinsin istedim.

tim şerefine dostum,

Yarasın!

Rahatla, Arkana Yaslan

2009-02-22T00:35:00.004+02:00

Bu blogda eksik olan bişeyler var diyordum kendi kendime.

Pink Floyd'muş.

Şimdi mi anladım? Hayır, hep biliyordum zaten.

Fakat, erteliyordum kendimce ve sebepsizce..

Pink Floyd - Comfortably Numb
Uploaded by Dan_of_the_Land

Konser performansına söyleyecek bir sözümüz olamaz.

Özellikle bu videoyu seçmemdeki nedeni siz de izledikten sonra anlayacaksınız. Eminim.

The child has grown, the dream is gone!!!

Nur Yağdır Ya Mevlam

2009-02-21T17:39:00.005+02:00

Yine 90'lardan bir albümden seçmece bir parça.

Orphaned Land vakti evvelinde oryantal ezgilerle de death vokalli, doom-gothic karışımı müzik yapılabileceğini göstermişti bana.

El Norra Alila albümüne hasta olmuştum.

Bakırköy, Kadıköy, Taksim heryerde albümün orijinalini aramıştım o zamanlar. Fakat sadece çekim kasetle yetinmek zorunda kalmıştım.

Moskova'da orijinal CD'sini bulduğumda dünyalar benim olmuştu sanki. Fakat çok geçmeden hacılandı.

Böyleyken böyle...

OL'den El Meod Na'ala!

I don't really know what sorry means!?..

2009-02-20T18:30:00.003+02:00

Huzurlarınızda,

Paradise Lost!

'90lardan kalma Draconian Times'tan Forever Failure..

PL'un henüz ciddi değişim geçirmeden önce ürettiği dönem ve Nick Holmes'un etkileyici sesi.

Paradise Lost - Forever Failure
Uploaded by talmahera

Hinter dem Licht

2009-02-19T23:59:00.005+02:00

Rammstein, son zamanlarda ayrılmaz bir parçam oldu resmen.

Klavier, '97 Sehnsucht albümünün nadide parçalarından benim için.

Sehnsucht (özlem demek oluyor bu arada), belki de Moskova'da geçirdiğim zamana denk getirilmiş bir albüm olduğundan bu kadar değerlidir benim için.

Klavier'i dinlerken, Polanski'nin Piyanist filmi aklıma geldi.

İçinde propaganda barındırsa da sevdiğim ve saydığım bir sinema yapıtıdır.

Alman subay bizim Yahudi gencine kıyamayıp, ondan piyano çalmasını ister ve böylece ona özgürüğün kapısını aralar.

Kıssadan hisse: herhangi bir müzik aleti hayatınızı kurtarabilir. Kurtaramayabilir de.

Böylece, bu blog da Notalarla Filmler şekline dönüşmeye başlar aheste aheste :)))

Bunda kötü bir taraf yok.

Damarlamızı kesseler, oluk oluk nota akar ne de olsa...

Klavier
Uploaded by smackarony

Kaçarım, Tutulana Dek

2009-02-18T10:15:00.003+02:00

Jay Jay Johanson!

Yıllardır dinlemediğim,

bende çok anısı olan enfes şarkılarıyla,

belki de gönüllü olarak unutmuşum...

Eskide kalan mutluluk dolu hatıraları, duygu çatışmasına yönelten bir şarkı.

Escape.

Buradan bak http://www.youtube.com/watch?v=e4NgL2gXCZo

Tek Dostum: The End!

2009-02-16T18:10:00.004+02:00

Vietnam'ı derinden anlatan en iyi filmlerden biri yine.

Apocalypse Now!

Ve...

Filmin açılışında The Doors'un eşsiz [apokaliptik] şarkısı The End!

Apocalypse now~The doors
Uploaded by lizardgirl

Sessiz ve Derinden

2009-02-16T17:41:00.003+02:00

Queensryche!

Geoff Tate'in müthiş vokaliyle sunulmuş, yürek dağlayan bir parça.

Silent Lucidity..

Queensryche - Silent Lucidity
Uploaded by krematoria

P.S: Arada aşk şarkıları da olsun yani, ne var bunda :))) bu da monolog olsun böyle..

Nocturna Steals the Night

2009-02-15T21:36:00.003+02:00

Moonspell'in, "I'll See You In My Dreams" isimli Portekiz yapımı kısa metrajlı korku filmi için hazırladıkları parçalardan biridir Nocturna.

Moonspell - nocturna
Uploaded by bacta

Gülün Adı

2009-02-15T19:39:00.005+02:00

Rammstein - Rosenrot (Bonus Dvd)
Uploaded by franhantzstein

Gülün adı Rammstein!

Mütemadiyen dinlerim kendilerini, aksattığımda içim acır, çok fazla özlerim...

Bu videoyu Rammstein kliplerini ararken gördüm.

Çok hoşuma gitti. Canlı canlı görmek istediğim, konser ortamlarını tatmam gereken gruplardan biri.

Kendilerine has, özgün sahne şovlarıyla beni her zaman büyülemişlerdir.

Acımasız, erotik, vahşi ve nörötiktir Rammstein. Kısacası, normal(!) bir insanda bulunan tüm kaliteli özellikler :))))

3 parçadan oluşan konser görüntüleri, Rammstein gelsin tüm işlerimi, derdimi, kederimi yarıda bırakır koşa koşa seyre giderim noktasına getirdi beni.

2005 Rosenrot turnesinden görüntüler:

1. Reise Reise
2. Mein Teil
3. Sonne

Havada kapkara neşe kıvılcımları, coşmamak elde mi.... :))

Küçük Kuş Dedi Ki Bana...

2009-02-08T20:22:00.005+02:00

Wumpscut - Thorns
Uploaded by Zeigfreid

Once someone told
A story about these small desert birds
Throwing themselves
In thorns when copulating in lust

And while embraced by death
They sing so fine than never
And while embraced by death
They stay in love forever

Like martyrs do
They dedicate their lives in deep vain
Of ancient vows
And die of flaring ardour in haze

Thorns they lurk on roses stem
Thet do intend no harm them

Squeezing me hard
In thorns that burn like a fire inside
Thrilling my head
Until they rip my shivering skin

Thorns they lurk on rosest stem
They do intend no harm them
They lurk on bodies stem
They make my heart arise them

Tonight you sleep in hell

Otomatik Vietnam

2009-02-03T13:54:00.005+02:00

Stanley Kubrick'ten nadide bir film,

Full Metal Jacket!

http://www.youtube.com/watch?v=q46ErjfdYwE

Johnie Wright - Hello Vietnam

Kiss me goodbye and write me while I'm gone
Goodbye my sweetheart, Hello Vietnam.

America has heard the bugle call
And you know it involves us one and all
I don't suppose that war will ever end
There's fighting that will break us up again
Goodbye my darling, Hello Vietnam
A hill to take a battle to be won

Kiss me goodbye and write me while I'm gone
Goodbye my sweetheart, Hello Vietnam.

A ship is waiting for us at the dock
America has trouble to be stopped
We must stop communism in that land
Or freedom will start slipping through our hands
Goodbye my darling...

I hope and pray someday the world will learn
That fires we don't put out will bigger burn
We must save freedom now at any cost
Or someday our own freedom will be lost

Kiss me goodbye and write me while I'm gone
Goodbye my sweetheart, Hello Vietnam.

Vietnam filmlerini çok severim. Full Metal Jacket izlediğim Vietnam konulu filmlerin belki de ikinci en iyisi. Bir numara "Apocalypse Now!" derim her zaman.

Full Metal Jacket ilk sahnesinden sonuna kadar size nefes aldırmadan izletiyor kendini.

Tezatları görsel ve işitsel öğeler şeklinde iyi yerleştirmeyi bilen Kubrick bu filminde de girişi Hello Vietnam şarkısıyla yapıyor. Eğlenceli gibi duran melodisi ve müziğiyle bu parça kimseyi yanıltmasın, oldukça içli ve gerçekçi bir ruh halini yansıtır.

Buyrun efenim, sözlerini de garnitür yaparsınız diye koyuverdim hemmen videonun altına.

Şarkıyı beğenen beğenmeyen herkes filmi izlesin, eline sağlık ne güzel ettin de yazdın diye de geri gelsin yorum bıraksın :-D

...and in the darkness bind them...

2009-02-02T10:53:00.004+02:00

Burzum'la devam.

Agresif kişiliğin yanında sükünet ve sakinliğin de adresi aynı zamanda.

Dinlerken bir de şu resimlere göz atıver, bakalım nasıl hisler depreşecek sende...

http://www.youtube.com/watch?v=S-x6BU9u0sQ

Her Gecenin Rengi Başka Karadır

2009-01-30T14:48:00.006+02:00

Burzum
Beholding of the Daughters of the Firmament (Filosofem)

I wonder how winter will be, with the spring that I shall never see
I wonder how night will be, with a day that I shall never see
I wonder how life will be, with a light that I shall never see
I wonder how life will be, with a pain that lasts eternally

In every night there's a different black
In every night I wish that I was back
To the time when i rode
through the forest of old

In every winter there's a different cold
In every winter I feel so old
So very old as the night
So very old as the dreadful cold

I wonder how life will be, with a death that I shall never see
I wonder how life must be, a life that lasts eternally
I wonder how life will be, with a death that I shall never see
I wonder why life must be, a life that lasts eternally

Burzum - Erblicket die Tochter des Firmaments
Uploaded by Awoeller

Yüksek Tobin Dalışı

2009-01-29T16:49:00.004+02:00

Önemli drum&jazz ustalarında Amon Tobin'in Nightlife'ına sarmış haldeyim.

O kadar zengin, öylesine rahatlatıcı ve de aynı zamanda kıprak bir parça ki bloga girmesini kaçınılmaz gördüm.

Blues, caz ve klasik müzik öğelerini bir güzel - kendine has bir yöntemle - drum&bass çeşnisiyle harmanlıyor ki yeme de yanında yat geyiğiyle dumur olursun.

Bu öğeleri bir de sample'larla destekleyip daha uzun süre (hazmederek) tüketilesi eserler ortaya çıkarıyor.

Sıkılmıyorsunuz.

Sıkılırsanız da, elektronik müziğin ve drum&bass'in o mekanik havasını devamlı solumak istemediğinizden dolayı sıkılırsınız. Arada gerçek davul ve insansı distorşın destekleriyle oksijen yedeklemesini yapar, Amon Tobin'in sunduğu zengin dünyaya tekrardan yüksekten dalıverirsiniz.

Bu dediklerimin bir çoğunu Nightlife'da keşfedeceksiniz. Yok, bana tesir etmedi, ben hiçbirşey hissetmedim ağzıyla bana gelirseniz de; okunan yazı ve aktarılan hissiyat bir daha geri çıkarılmaz derim ben de.

Her ne kadar, okuyucu her zaman haklı(!) olsa bile! :D

http://www.youtube.com/watch?v=niV_U_JKgKI

The Desolate One

2009-01-28T15:39:00.006+02:00

Bugünlerde pek takıldığım bir şarkı.

Maalesef, o işsiz adam virüsüne ben de yakalandım galiba.

Filmi hafif sağdan soldan araklama da bulsam, yine de Türk sineması açısından başarılı not verdim.

Ablamla izledik filmi, izlemişti filmi ama ikinci defa izlemeye de oldukça hevesliydi.

Ben de netten buldum hemen, ikinci defa izlerim bugünlerde :D

Böyle bir virüs işte... :///

İlgili aramalar: müzik - semiramis pekkan bana yalan söylediler - semiramis pekkan - bana yalan - söylediler

Türkan Şoray'lı, Kadir İnanır'lı bu videoyu görünce de pek hoşuma gitti.

Atıverdim bu sayfaya.

Bazen Amuda Kalkıp Böğürmek İstiyorum

2009-01-27T23:49:00.004+02:00

Ne kadar da cheezy gelse kulağa,

gay de görünse bazı kör gözlere,

Deep Purple bu!

Sometimes I feel Like Screaming.

Purpendicular albümünden.

Ne anlatayım?

Nakarat gibi duran solosunu dinleyip de içinde birazcık melomanlık olan kişinin etkilenmemesi ne mümkündür.

Herkes neye, kime, hangi başbakana, hangi ergenekona, hangi önceki ya da sonraki sevgiliye, hayata, kadere bağırmak istiyorsa avazı çıktığı kadar böğürsün ama arka fonda Deep Purple olsun.

Böğürürken bile kalite ve seviyeyi korumak adına!

Bol screaming'li günler..

Deep Purple - Sometime i feel like screaming
Uploaded by valentinsz

albüm versiyonu - http://www.youtube.com/watch?v=9bHJG4aJxAU

Tofaş'a da Tof Gear İsterük

2009-01-26T15:41:00.006+02:00

Bizim Boyko yine yapacağını yapmış ve can sıkıntısından bir şarkı kaydetmiş.

Saf ve öz bir Top Gear hastasıdır kendisi. Yaptığı enstrümantal parçayı da Top Gear'e adamış bu yüzden. Top Gear'in veya Jeremy Clarkson'un bundan haberi var mıdır, bence yoktur.

Ama çabasını her şekilde takdir ettim.

P.S: Söylemeden geçemeyeceğim. Video miksajları dahil, müzik ve aranjman da kendisine aittir :)

http://www.youtube.com/watch?v=pYfEGE3vdNo

War is Over Mayday, Mayday

2009-01-26T11:06:00.008+02:00

Çok yüksek bir tırmanış diyebilir miyiz The Climb'ın ulaştığı seviyeye, bilemiyorum.

Ses getirmişti 1998'deki çıkış albümleri. Hatta ve hatta oldukça sevinmiştim böylesine bir grubun Türk piyasasından çıkmasına (her nekadar Amerikan gazlı olduğunu da bilsek önemli olan Türk olmalarıydı, umudumuzu yitirmemek adına).

"Under bloody red luna,
wake up my lacuna"

Nakaratıyla iyice kendimden geçirmişti beni Lacuna parçaları.

Özellikle alternatif metal öğelerine yer yer katılan hardcore duygusu da beni tırmanışa itmeye yeterliydi o yıllarda :)

Farklı bir tarz dedim, modern bir yaklaşım, önyargılarımı kaldırıp herşeyden arınmış şekilde dinledim ve de beğendim kendilerini.

Hatta yıllar sonra, ara sıra da olsa dinlerim, aklıma gelir eski zamanlar.

Sound açısından da fena bulmam The Climb'ı ancak sanki baterilerin kaydında mı bir sorun vardır yoksa bana mı öyle gelir, halen anlamış değilim. Fakat herşeye rağmen, baterileri bile güzel gelir halen.

Belki de hafif kirli gitar soundu'nun (gerçi steril-kirli bir sound gibi daha çok) arkasına çok öne çıkmayan davullar yerleştirme gayreti de olabilir.

Zamanında yerinde bir alternatifti The Climb. Fakat, artık bugün bir albüm yapmaya karar verirlerse benim üzerimdeki etkileri nasıl olur bilemem. Fazlaca etkileneceğimi düşünmüyorum.

Myspace'deki sayfalarında dinlediğim iki adet yeni parçadan edindiğim izlenimler olumsuz değildi ancak olumlu yönde de hiç değildi.

Anlayacağınız, zamanında dinledik, hamdık, şimdi artık piştik olgunlaştık. Eski The Climb'ı yine dinleriz ama yenisi gelirse aynısı olmaz hissi var içimde nedense.

Bakarsınız beni şaşırtırlar ve oturaklı bir müzikle karşıma dikiliverirler.

Umarım!

Perfectly Nothing klibi için buraya akın ediniz.

http://www.youtube.com/watch?v=uCJG-hiwWSE

Uzun Bir Aradan Sonra

2009-01-23T14:12:00.004+02:00

Black Sun Empire yazısı vardı, var mı hatırlayanınız. Yok! OK. Alın size rimayndır :)

Drum&bass'in Hollandalı üstadlarını görmeye gidiyorum bu akşam.

Böylece Bulgar drum&bass camiasını da yakından görme şerefine nail olacağım.

H.M.S.U. (Hard Music and Sounds United) hareketi onuncu yılını kutluyor ve bu kutlama kapsamında, soğuğun kendini sonbahar havasına çevirdiği günlerde, drum&bass ziyafeti hazırlayalım demişler.

Organizasyon aynen altta göründüğü haliyle:

22:00 - 23:00 TARGY B2B LIUSY
23:00 - 24:00 ACIDTRIP B2B EXO
24:00 - 01:00 KONSPIRATOR B2B MOCKS
01:00 - 02:30 SHY FX AND RAGGA TWINS
02:30 - 04:00 SPOR
04:00 - 05:30 BLACK SUN EMPIRE
05:30 - 06:30 COOH B2B OGONEK

BSU haricinde COOH ve Ogonek elemanlarını duymuştum sadece.

Umarım izlemeye, coşmaya değer bir party olur, burada da paylaşırım artık :)

Intercultural Dissection

2009-01-19T17:40:00.001+02:00

Nekropsi adını duymayanınız var mıdır merak ediyorum?

Vardır mutlaka, ki normaldir, ama ben yine de iddialı cümle kurmuş olmanın hazzına varmak istedim :)))

1998 yılında çıkan bu albüm (Mi Kubbesi) dinleyeni ilk etapta bilinmeyen köşe ve kıyılara itekleyen gizemiyle yıllarca daha dinlenebileceğinin sinyallerini vermişti.

18-19 arası yaşlarda hayata ve kendine dair birçok derinliğine inemiyor insan. Bunu başarabilen varsa ne ala ancak, benim durumumda pek de öyle değildi.

Mi Kubbesi'ni çok beğenmiştim. Benim için yeni bir müzikal soluk, keşfedilecek yeni bir deryaydı. Fakat, derinlemesine yapılan Nekropsi analizleri daha ilerleyen zamanlarda gelmeye başladı ve böylece artık bu blogumda da kendileri hakkında ahkam kesebiliyorum.

Batı ile doğu arasında köprü vazifesi görürler mi bilemem. Ancak, her iki kültürün de değerlerini iyi tanıdıklarını ve getiri-götürü denklemine hakim olduklarını rahatlıkla görebiliyorum Mi Kubbesi'nden.

Hindu parçasında olduğu gibi, gayet batılı bir melodiyle giriş yapılıp sonu nereye varacağı olmayan bir serüvene sürükleniyorsunuz. Onun öncesinde Çarşı adlı parçada ooldukça oryantal (şark) melodilere rastlarken, Derinlik'te deli dolu (hatta hayvani) başlayan deneysel bir heavy metal deneyimi yaşıyoruz.

Dervişlere rock/metali sevdirecek birisi varsa o da Nekropsi'dir. Yabancılara da Türk ve Anadolu ezgilerini mistik ve farklı yollarla tanıtacak gruptur kanımca.

Hayata sıkı sıkıya bağlı olduğunuzu hissederken, birdenbire sizi mistik alemlere götüren inişli çıkışlı vuruşlar ve duygu grafiği...

Eşsiz bas gitarlardan, davulların düzensiz harmonisi ve sürüyü ardına takıp uzaya götüren öncü gitarlarıyla Mi Kubbesi benzersiz bir başyapıt.3

Bir arkadaşımla karşılıklı Nekropsi dinletisi esnasında kendisinin yorumu şu oldu:

A - Bence Nekropsi'nin müziği uzayda dinletilmeli ve insanoğlundan (humanoid) sırf basit ve aptalca örneklerin çıkmadığını uzayda yaşayanlara kanıtlamalı.

Ben - Bazı parçaları kesinlikle

A - Dinlediğim kadarıyla hepsi...

Mi Kubbesi'nden Ateis'in düzgün ses kaydını bulabildim.

Love and Life Are Deep

2009-01-16T13:05:00.006+02:00

Rush'la tanışmam fazla eskilere uzanmaz ne yazık ki.

Geç de olsa, yakınlığımız daimi ve kalıcı oldu. Jenerasyon farkıyla biraz geç yakaladım Rush çağını. Eh, ne de olsa o zamanlarda Kanada'nın haritadaki yerini bile bilmiyorduk.

Öğrendik zamanla, Rush'ı da iyiden iyice asimile ettik (çoğul konuştuğuma bakmayın tekil edilen laflar bunlar, ama belli mi olur yine de).

Tom Sawyer (Moving Pictures albümünden) parçasının dinamik ve vurucu girişiyle tanıdım Rush'ı.

Bilinen rock örneklerine göre oldukça farklı soundu, tekniği ve yaklaşımı vardı Tom Sawyer'ın. Kozmos'un gizemini üzerinde taşır gibi görünüp aynı zamanda da dünyaya sağlam adımlarla basar. Hatasız, özenli ve içten bir Rush dışavurumudur.

Albüm konseptinde önerebileceğim, şahsen başucu albümlerimden biri olan Counterparts'tır.

Animate'in o Rush'a özgü sağlam davullarıyla giriş yaparlar albüme.

Nobody's Hero'yla ilginç ve farklı bir dostluk hşkayesine değinirler.

Cold Fire'da oldukça güzel bir gitar girişinin teşhirini yaparlar ve kıza söylenmek istenen tatlı melodiler ve kaliteli müzik eşliğinde aktarılır (I'll be around, if you don't let me down serzenişi).

Rush, konuya bazen doğrudan bazen de dolaylı yollardan yaklaşan şarkı sözlerine sahip. Sizi temin ederim ki :) şarkı sözlerinin derinliğine kendinizi azıcık kaptırdığınızda iş işten geçmiş olacak ve kendinizi Rush'ın kollarına teslim etmiş olacaksınız.

Farklı bünyelerde farklı tepkimelere yol açabilir, overdose yoluna gidilmemesi tavsiye olunur.

Bol synthesizer'lı saf ve gerçek rock ziyafeti için Myspace sayfasına sıçrama.

What you say about his company,
is what you say about society.

So That Was Shehorse

2009-01-14T16:36:00.008+02:00

Yakın arkadaşım Dzianis yine oturmuş bilgisayarının başına ve birkaç şarkı kaydedivermiş.

Daha önce bas gitarlarını çaldığı Medievil yazısında bahsetmiştim kendisinden.

Üniversite zamanlarından kalma dostluğumuz gurbetteyken (Amerikalarda) gelişti.

Aynı evde yaşadık, içtik, dağıttık, gerçek manada bekar hayatının dibini gördük. Tabi bu durum Amerika'yla sınırlı kalmadı.

Blagoevgrad'a döndüğümüzde aynen devam ehehe :)

Ancak bir noktadan sonra durulduk ve yeter dedik. Bir nevi ayar çektik kendi kendimize.

Ne de olsa, biraz daha büyümüştük, sorumluluklar, hayatın gerçekleri falan filan...

Dzianis'ten bahsedince bir anlık öğrencilik günlerini özlediğim dürtüsü aldım o yüzden de ağzımı açtım böylesine.

Kendileri Minsk'ten olup, Voka isimli grubu kurmuştur. Daha önceden Medievil ile birlikte black metal kulvarında gezinirken artık müzik yolunda değişik patikalar seçtiğini kaydettiği parçalardan anlıyorum.

Elektronik, ambient, dark-wave öğeleri ve gotik vokaller kullanmakla birlikte folk elementler de serpiştirmek niyetinde. En azından, hergün icq üzerinden konuşmalarımızda abu türde sinyaller alıyorum.

Benim şahsi favorim (söylemesem olmaz zaten ya da kimin umrunda :P) Ka Byla Kabyla parçası. Tamamını anlamasam da az-buz Rusçamla çözdüğüm kadarıyla kadın-erkek ilişkilerine göndermeceler dolu bu parçada. "Kabyla" kısrak anlamına geliyor efendim.

Sözlere takılmasanız da müzik ilginizi çekebilir. Biraz karanlık, biraz değişik fakat garip tatlardan çıkma ilginç öğeler de yakalanıyor bazen.

Voka'nın Myspace adresinde dört adet şarkıya göz atabilir, kulak kabartabilirsiniz.

Böyle! :)

Kışkış cinler kışkış, yallah cinler yallah

2009-01-12T15:37:00.005+02:00

Sofya'da hava, son günlerin ruh halini değiştirmiş değil.

Eksi 8-9'larda seyrediyor. Bununla ilgili bir sıkıntı söz konusu değil, hatta öyle ki eksilerdeki kış havası ve bir türlü yerden ve arabalardan kalkmayan kar değişik bir enerji bile katıyor bana.

Pazartesi sendromunu aşamayacak kadar genç değilim artık. Öyle bir sendrom olduğunu zannetmiyorum ancak birşeyler var yine de.

Böyle bir 'hiçbirşey yapasım yok'tan tutun da, iş saatinden sonra ne ofiste kalasım ne de eve gidesim var. Bir virüs sanki. Çok tanıdık modern bir sapıtma virüsü...

Cumartesi günü, birkaç zamandır görüşemediğim yakın dostum Boyko'yla öğle yemeği yedik.

Yılbaşı telaşını takip eden yoğun iş grafiğinden bir türlü görüşememiştik. Zaten, "Sofya'da arkadaşlar pek görüşemiyor" demişti vakti evvelinde. Ben de ona yormuştum.

Oturduk, birşeyler yiyelim bahanesiyle sohbet edelim realitesine.

Pek iyi değilim son günlerde, dedi. Aç bile değilim, ama bir bira içerim, diye ekledi.

Anladım ki mesele ciddi. Dinlemeye koyuldum. Bariz belliydi ki konuşmaya ihtiyacı vardı.

Boyko'yu dinlemeyecektim de kimi dinleyecektim (iyi bir dinleyici olduğumu söyleyebilirim bu arada).

Başladı, işte ne yapacağımı bilmiyorum, şu anda çalıştığım işten çoktan ayrılmalıydım, okumaya devam etmek istiyor muyum istemiyor muyum onu da bilmiyorum, geleceğe dair ne tür planlar yapmam gerek, vs., vs....

Başladı ve bitiremedi.

Sadece, dedim, bana bu virüsü bulaştırma ve kara bulutları benim üzerime çağırma. Özür de dilese, seni de çekmemeliydim bu halet-i ruhiyenin içine de dese olan olmuştu sanırım.

Aynı günün akşamında Monogamy (Tekeşli) isimli tiyatro oyununa gittik. Çok tanıdık Bulgar aktör ve aktrislerin yer aldığı modern bir oyun. Tiyatro review'ları yapacak kadar ileri düzey bir tiyatro sevicisi değilim henüz ama o gün de gelecek :)

Oyundan sonra, bira üstüne edilen sohbetin arasında, kendisini çok daha iyi hissetiğini söyledi Boyko. Sevindim böyle olduğuna. Onu güleç görmek, hoş bir duyguydu ve bunda benim payım varsa daha da sevindirici.

Nitekim, havuzlu, spa'lı, sauna'lı bir pazar günü keyfinin ardından haftaya karamsar adımlarla başlamak canımı sıkmıştı. Karamsarlıktan çok duygusuzluğun kayıtsızlıkla birbirine geçtiği uyuşukluk hali diyebiliriz.

Umudum bu sozümona "mood"un bu akşamki güzellik uykusundan sonra geçmesi ve bilinçaltım tarafından ait olduğu yere kapatılıp orada kalmasıdır.

Umarım Boyko'nun kendini iyi hissetmesinin sebebi olumsuz ruh halini bana aktarıp kendisini arındırması değildir. Gerçi, böyle şeylere de inanmam ama, belli mi olur şeytan doldurur neme lazım! :)

Bakın, hiçbir karanlık müzikten bile bahsedemiyorum. Neşelenmem gerek....

Umarım yetersiz uykudur sadece.

Neşeli bir videoyla noktalayayım negatif ruh seansını.

Enjoy...

P.S: Klibin urelesi ne vereyim de izleyebileni izleyemeyeni var http://www.youtube.com/watch?v=iY_Ylj87e3g

Kara Güneş'in Aydınlığında

2009-01-11T23:47:00.004+02:00

Hollanda'lı dj'ler beni günün bu saatinde (23:55) bile coşturmayı becerdiler ya, ben daha ne diyeyim.

Utrecht şehrinden çıkma Black Sun Empire'dan bahsediyorum.

Öyle bahsedilen uzun setlerden çıkma electro-neurotic nağmelere eklenmiş melodik drum&bass müzik eziyetine maruz bırakmıyorum henüz.

Sert, güçlü beat'leri sarmalayan anafikir melodisi, beyin kıvrımlarına dokunmaya tam da başlmışken duraksamayla karşılaşan algı sistemi takıntısızca dinamik bir dans atağının bir
parçası oluyor. Çok aşina melodiler bambaşka bir fikirle ve biçimle sunulduğunda sizde çok şeyin değiştiğini anlıyorsunuz. Hayat artık eski anlamının yütünü dökmüş yeni bir kılığa bürünmüştür.

Bu değişimin ortasında da Black Sun Empire durur.

Kategorilere sığdırmayı sevmemişimdir müziği. Kategoriler ucuz ve ticaridir. Anlam katmazlar, müziğin özerkliği de elinden alırlar. "

Nörötik, ambient, sağlam beat, elektronik ve drum&bass öğelerini kullanan bir dj projesi olarak tanımlarım.

Arrakis parçaları da bir numaralı olanı herhalde.

Tüm ilgi ve alakamı alıp tek bir noktada yoğunlaştırmaya yetti.

Ayrıyetten, Boris the Blade ve Breach parçalarına da bi kulak atmanızı öneririm.

Bu Bir Kesmeşeker Yazısı Değildir!

2009-01-10T09:41:00.003+02:00

sLn'e teşekkür yazısıdır.

Uzun süredir, tamamen teknik sebeplerden dolayı, dinleyemediğim Kesmeşeker'in Tut Beni Düşmeden albümüne kavuşmama sebep olan blog yazarı kimsesidir sLn (nam-ı diğer vodoo girl)

"Herşey Yolunda Derken", "Değiştim Ben Sevgilim", "Yolculuk Bitti" gibi nağmelere kavuşturduğu için sLn'e teşekkürüm sonsuz.

Fenerbahçe'lidir sLn blogcusu ama iyi insandır. Bakın mesela nasıl da paylaşmaktan geri kalmıyor :)))

Eyvallah diyorum bir daha.

Durmak yok, yola devam! -bu ne alakaysa artık- :D

Ağaç Kökün Saldığı...

2009-01-09T10:11:00.005+02:00

Tam da Türk rock ve türev örneklerinden umudumuzu kesmişken Kurban çıkıvermişti.

Fazla laubali ve popumsu gelmişti aslında. Daha sonra itinalı bir dinleme ve daha keskin pür dikkatle eğilince Kurban'ın meydana getirdiklerine, beni içine çeken öğelerin hiç de az olmadığını farkettim.

Belki de sadece dönem olarak, metalden kendimi soyutlamaya (vazgeçmek demek değil tabi) başladığım ve değişik açılımlara yelken hazırladığım dönemlere denk gelmesindendir Kurban'ı anlamış olmam.

O veya bu nedenle de olsa, Kurban adını taşıyan ilk albümlerinde çok eğlenceli Yeşilçam gırgırlarının yanında gayet de ciddi ve müzikal değer biçtiğim ömür boyu dinlenesi parçalar da var.

Sorma.

Etno elementlerin yarı-sıkı yarı-başıboş bir hardcore groove'uyla harmanlamasından doğmuş güzel bir örnektir.

Anadolu ezgileri, söylemleri sanki Aşık Veysel'in dimağından bir kez geçirilip filtrelenmiş ve hardcore atakları da üstüne giydirilmiş, gayet de şık durmuştur.

Parçanın dizaynı ev, araba, işyeri, sokak, vs. gibi yerlere yönelik düşünülmemiş bence.

Tamamen konser mekanına yönelik düşünülmesi ve konsere gidildiğinde de (festival de olur ama rakınkok olmasın) bön bön bakmaktan çok şarkının etki ve coşkusundan ileri gelen adrenalini yanındaki insanlarla etkileşerek aktarmalıdır.

Bunun adına kısaca pogo diyelim mi, diyelim. :)

Tam pogoluk bir groove var şarkıda. Fakat, şarkının sonundaki (en azından albümdeki örnek öyle) iki adet dörtlüğe sıra geldiğinde herkes silkelenmeli ve metnin hakkını vermeli...!

Buyurun!

Suyun kaynak olduğu
Ağaç kökün saldığı
Eşin dostun gittiği
Yerde bulursun beni

Yolun ayrıldığı
Gidenin dönmediği
Çarenin olmadığı
Yerde bekliyorum seni

Ortaçağ Kargaları

2009-01-08T09:41:00.009+02:00

Latince ilahi koro misali bir vokal ve kandil sesleriyle yapılan bir giriş.

Borazan eşliğinde devam eden müzik bizi bekleyen melodik şölenin küçük habercisidir sadece.

Albümümüzün adı Viator, grubumuz ise Corvus Corax.

Alman menşeili garip adamlarla karşı karşıyayız. İcra ettikleri müziğin türünü, biçimini, kategorisini belirleyebilecek biri varsa lütfen öne çıksın.

Ortaçağ'a ait müzik enstrümanlarını yoğun kullanmış, aynı zamanda da günümüz elektronik nimetlerinden yararlanmaktan da geri kalmamışlar.

Beş adet tulum ve üç adet vurmalılardan oluşan bir müzik topluluğu düşünün. Düğünlerde olur ya zurna, davul, klarnet, vs.

Corvus Corax garip adamları da sanki düğünlere halay, neşe ve eğlence getirmek için kurulmuşlar. Neşeli ve eğlenceli dediğimizde bu her ikisinin de dozu minimal ölçülerde düşünülmeli :D Kaldı ki, eğer içinde acı ya da hüzün öğeleri olmasaydı, ben size bu albümü hiç tanıtır mıydım?! Aklınızdan bile geçirmeyin :)

Üflemelilerle başlayan 'Die Klage' parçası, verilen mistik havayı vokallerle devam ettiriyor. Eski Fransızca (Altfranz) şarkılardan biri olan bu parçamız neyi anlatır bilemem. Fransızcamız yok eskisi olsun :)

Diğer favorim de 'Ahi!Amours'. Yine eski Fransızca'ya rastlıyoruz. Bu sefer, Die Klage'deki mistik havadan biraz farklı olarak ayakları yere daha fazla basan daha temiz ve yumuşak bir vokal dinliyoruz. Bana öyle gelir ki, derebeyi ya da bir yerin kralı habercisini gönderir ve mesajını habercisine bu melodileri söyleterek iletir. Tabi ben her türlü şekilde algılayabilirim o ayrı. Ama madem ki Amour kelimesine rastlıyoruz demek ki bi aşk yarasının anlatılması daha olası sanki.

Anlatılanlardan ziyade ben bu karga adamlardan ne aldığıma bakarım.

Benim algıladıklarım arasında pagan geçmişe dönülüp, artık vazgeçilemeyecek olan hristiyan altyapının kültürel elemanları da ilave edilip bir ortaçağ müzik ziyafetine imza atmışlardır.

Şunu hemen belirteyim, Corvus Corax çok geniş bir projenin üç ayağından biridir sadece.

Bir de Tanzwut vardır ki, bahsetmeden geçmek kendime saygısızlık olur. Tanzwut ise Rammstein vokal ve tavırlarına yaklaşır ve fakat C.Corax'tan gelen mirasla ortaçağ vurmalı ve üflemelilerine yer verir.

Projenin son ayağı ise Cantus Buranus'tur. Projenin bu bölümünde Corvus elemanlarının içinde kalmasın diye icra ettikleri sahne operası yer alır. Ortaçağ enstrümanlarıyla klasik müzik aletlerini ayna anda kullanıp şaheser niteliğinde orkestral bir atmosfer yakalamışlardır.

Dulcissima!

Bir de Corvus Corax'ın Carmina Burana yorumunu dinleyin derim.

Avantgarde Fransız Duygular

2009-01-05T18:42:00.007+02:00

O kadar farklı ki Yann Tiersen duygusu, kendimi tam(!) bir Fransız hissetmiştim kulaklarım kendisiyle ilk tanıştığında.

Derin hatıraların derin melodileri ve insan ruhuna yapılan o ağır dokunuşun süresiz etkisi...

Fransız müziğinde kendimi bulamamışımdır şimdiye dek. Ancak Amelie Poulain'in inanılır-gibi-değil öyküsünü gülsem mi ağlasam mı tadında, Tiersen'in sunduğu duygu yoğunlaştırıcı terapi boyutundaki müziğiyle çoğu zaman fazlaca gülmeye izin vermemiştir Fransa'lı kızıl yıldız hayranı.

Amelie ablamızdan sonra Good Bye Lenin'de bis yapmıştır kendileri.

Bir sürü garip (ya da benim aşina olmadığım) enstrümana hakimiyeti Tiersen'in müzisyen olarak yerini de tayin eder kanımca.

Aslında, öyle herşeyi dinlemeyen ya da böyle geyimsi(!) notalara takılmayan ben oldukça derinden etkilenmiştim bu türde bir Fransız'ın varlığından.

persona non grata'nın blogunu ilk ziyaretimde de bu hissiyatım bir daha depreşmişti.

Aşağıda görmüş olduğunuz ve inanıyorum ki dinleyecek olduğunuz melodi bizzat "Comptine d'un autre été: L'après-midi" parçasıdır.

Artık, Fransızca mealine de sLn yardımcı olur diye ümit ediyoruz :)

...A Mosquito, My Libido, Yeaaaah!

2008-12-26T23:41:00.005+02:00

Arabadaki playlist'imden sıkılma durumu olunca, arabanın doğal gacır, gucur şeklinde envai çeşit dış ses rahatsızlıklarını örtbas eden ve ruhuma doğru inen besin kaynağı olan müziklerde de değişime gideyim dedim (dönemsel bir trip olsa gerek :P).

Baktım, ne var seçenek olarak, bundan on yıl öncesinde falan edinilen bir albüm; Korn - Life is Peachy. Deli dolu tavırları, son derece aykırı dış görünüşleri ve herkesi dumura uğratan şarkı sözleriyle sık sık başvurduğum bir gruptu Korn (KöRn alternatifini daha çok severim aslında :-D).

Fakat, duygusal birikimler değişimlere, profesyonel değişimler ve deneyimler duygusal değişimlere vesaire şeklşnde hayatımda zuhur edince, bir süre dondurduğum ve dokunmadığım gruplar arasına girmişlerdi.

Dün yeni yine yeniden tribiyle olacak, bakayım şimdiki tadı nasıl birşey olsa gerek dedim kendi kendime. İstanbul trafiğinde Twist'li bir başlangıcı özlemişim hakikaten. Trafik ışıklarında camlarımı indiririm, herkese ne dinlediğimi duyurur ve kıroluğumu yapmış olmanın huzuruyla rahat yaşarım :-D

Twist'teki hoş saçmalattırmaca sözlerle başlayan Life is Peachy A.D.I.D.A.S.'a kadar uzanır. all day I dream about sex narasını duyan ben içten içe bir coşarım ve kendimi onsekizli yaşlara geri götürürüm. Coşkumu gizleyemeyip, gaza gelirim, kafa sallarım, her türlü embesilliği yaparım ve tuhaf tuhaf bakışlarım alırım etraftan :)) ama kimin umrunda.

Cinsellik, toplum kokuşmuşluğu, aile içi şiddet, aile içi cinsel istismar ve dahası(!) gibi öğeleri kullanan KöRn'ü az da olsa özlemişim, bunu anladım. Asıl favorim 1994 albümlerinden Blind. Sound ve ruh olarak zaten '94 albümlerini en fazla takdir eder ve dinlerdim. Bugünlerde daha sık dinlemeye geri döneceğim gibi görünüyor.

Adidas - For more funny videos, click here

All day I dream about f^%^ing!

Long die censorshit...

Folk Pagan Çırpınışları - Zalvarinis

2008-12-20T09:47:00.010+02:00

Ugnelakis & Kulgrinda!

Bu iki farklı grubu aynı çatı altında toplayan projenin adı Zalvarinis.

Litvanya'nın bağrından kopan Ugnelakis black metalle haşır neşirken, Kulgrinda ise daha çok Litvanya'nın unutulmaya yüz tutan eski halk ezgilerini müziklerinde dile getirmekteydi.

Zalvarinis projesi ise, güçlerimizi birleştirelim, hristiyanlık öncesi kültürümüze sahip çıkalım kaygısıyla kurulmuş iki grup dayanışmasıdır.

Ekşisözlük'te bahsedildiğinin aksine bayık ve kalitesiz değildir müzikleri. Öncelikle, Zalvarinis oluşumunun müzikal kalitesini ölçebilmek için felsefesini anlamanız gerekir. Pagan folk'unun ne olduğunu bilmeniz gerekir. Kendinizi yeni yetme rock, death, punk, her ne .okum metal yapmak için böğürlerini ve bi'taraflarını yırtmaya çalışan Amerikan(vari) müziklerden soyutlamalısınız.

Bana göre Zalvarinis, günümüzün küresel çehresinde özlerini koruma altına almaya çalışan müzik gönüllüleridir. Şaman kültürlerine bağlı oldukları dönemlerde söylenen halk türkülerine yeni bir bakış atıvermişler.

Türlü çeşit küresel dalganın kültürlerini erozyona elverişli topraklara doğru çektiğini görmüş olacaklar ki bu türde bir projeye ihtiyaç duymuşlar. Bu türde, anti-kültürel yozlaşma, faaliyetler sadece Litvanya'yla sınırlı değil. İskandinav halklarından tutun da, Baltık milletleri ve onları çevreleyen komşuları topyekün halde onları pençeleriyle çevrelemeye çalışan AB kimliğine karşı bir savunma mekanizmasıyla karşı duruştalar.

Zalvarinis bu duygusal yoğunluğu nostaljik bir dille ve geçmişe bağlılıklarını gösterir şekilde dışa vuruyor.

Ayrıca, son derece kaliteli gitar soundu ve yer yer sololar kullandıklarını söylemem gerekir. Ekşisözlük yazarının (her kimse artık) kalite olarak ele aldığı müzik son derece steril bir stüdyo sounduna sahip gruplar herhalde.

Benim düşünce olarak desteklediğim ve müziklerini beğendiğim Zalvarinis'in canlı performanslarında birini dinleme ve izleme (vidyo kalitesi oldukça düşük, dinlemekle idare edin) fırsatını ayaklarınıza getiriyorum :)

2002 yılı albümlerine ait ''Alaus Alaus'', enfes bir parça.

Bayan vokal sevmeyenler uzak dursun bence ;)

Görev Karadamar - The Imperial March

2008-12-16T17:01:00.004+02:00

Her fırsatta, Yıldız Savaşları'na ait ne varsa izlenip dinlenmesi gerektiğini söylerim, başkalarının beynine kazımaya çalışırım, manipüle ederim kafaları.

Belki de, benim kendimi Yıldız Savaşları manipülasyonuna kaptırdığımdandır. Ancak, benimkisi gönüllü birşey tabi ki.

Bu bağlamda, buradan Star Wars İmperyal Marşı'nın dinlenmesi ve de dinlenmesine yardımcı olunması yolundaki propagandama devam edeceğim.

Hatta, propaganda o kadar katı ve kısıtlı ölçüde ki, Yıldız Savaşları'na ait her türlü müziği sevebilirsiniz. Fakat, tek göreviniz bahsi geçen marşı yaymak ve tanıtmaktır.

Ne fazla, ne eksik!

Görev anlaşılmıştır.

Dağılın bakiim.

Marşı bilenler bir daha dinlemeye, bilmeyenler ise ayıplarını telafi etmeye.

Öğütülmüş Keyif

2008-12-12T19:37:00.008+02:00

UCK Grind saflarındayız bu sefer.

UCK adının nereden geldiğini bilmemekteyim. Ne yalan söyleyeyim, isimlerini pek de tutmuş değilim.

Bana soran var mı? Yok tabi. Ben görüş beyanı yapmak zorunda mıyım? Hayır. Ne istersem onu söylerim. Di mi :)

Kadim dostum İliya'nın tavsiyesiyle adını duyduğum - meğersem - Bakırköy'lü metalci tayfa. Üstüne üstlük, Bulgaristan'da tahmin edilemeyecek şekilde meşhurlar(mış).

Bir de [gidip gelen] davulcularının Pedro Loco (Radical Noise'dan tanırım) olduğunu öğreniyorum. İlginçleşiyor durum. Bir de görüyorum ki, Myspace sayfalarında yayınladıkları parçalarının bir tanesi Bulgarca. Ohaaa, diyorum!

Kulak kabartıp, derinliğine iniyorum. Adını beğenmediğim grup, Shturtsite'den Ne Umiray (Ölme) kavırını öyle içli, derinden ve benim hastası olduğum karamsar havada yorumlamış. Hatta, tamamen teknik açıdan baktığımızda, Bulgarca'yı hatasız ve aksağansız şekilde icra etmişler.

Hela olsun diyor insan. Onun daha da ötesinde, neden Bulgarca şarkılar, onların kavırları? Nereden gelir bu komşi yakınlığı?

Ne Umiray'a dönecek olursam, sözlerinin öylesine harikulade yazıldığı ve ıstırap hissinin bu denli yoğun aktarıldığı bir şarkı dinlememiştim son zamanlarda. Kara beygir'in son nefeslerini bembeyaz karın üstünde vermesine içerleyen yumuşak ve hüzünlü insan ruhunun feryadıdır Ne Umiray.

Siyah ve beyaz tezatlığı aslında, siyah rengin her zaman zorunlu olarak kötüye ait olanı temsil etmediğini göstermek ve beyazın da mutlaka saflık ve temizlikten yana bir renk olmadığını teşbihlercesine kulaklarımıza ve dimağımıza sunulur.

Aslında ölümün oldukça normal bir olgu ve hayat aşaması şeklinde gösterimi de olabilir Shturtsite teşbihi. Ve fakat, her ne kadar normal olarak algılansa da, ölüme karşı yarı-meydan okuma hali ve feyad-ı figan da gayet doğal ve içten bir insani tepkidir.

Sonuç olarak, UCK Grind bu müzikal ve sözlü feryada, belli ki saygılarından, kendi yorumlarıyla gereken katkıda bulunmuş ve Türk dinleyicisinin önüne sunmuş.

Kendi çağımda tebriklerimi sunuyorum.

Bir dahaki Sofya maceralarında UCK Grind saflarında bulunmaya çalışacağım.

P.S: Bu kadar konuştum, parçanın orijinalinin klibini aşağıda embedliyorum.

All the Green Has Turned to Gray

2008-12-12T10:19:00.008+02:00

Ergenlik hatırasıdır Kreator!

Çeşitli tür ve tarzda müziklere kulağımız alışmadan evvel hep bir ''babalar'' ibaresi gezinir dururdu ağızdan ağıza.

Biz de çömeziz, kim ne derse kaile alınır, albümse albüm şarkıysa şarkı gidilip bulunurdu mutlaka. Kreator da baba ne de olsa, es geçilemezdi.

Türlü, yeni-eski albümlerini bulmuştum o zamanlar. Bir de baktık ki, İstanbul'a konsere gelme kararı almışlar. Samael kardeşleriyle birlikte. Samael yazısında da değinmiştim bu bahsi geçen konsere.

Endless Pain ve Pleasure To Kill albümleriyle tanıdım kendilerini. İyilerdi, o dönemleri göz önüne aldığımızda. Fakat asıl tatminkar albümleri Outcast olmuştur.

Özellikle de Outcast ve Black Sunrise parçaları beni halen etkiler niteliktedir.

Esasında, notaları algılama sürecine baktığımda, Kreator normların biraz altında bir çizgi çizmekte. Klişe gitar riffleri, bir türlü oturtulamayan tarz ve Kreator'ın genel duruşu itibarıyle bana pek güven verebildiklerini söyleyemem.

Ancak vokale hiçbir lafım olamaz. Temiz vokalden brütale geçişlerini özellikle Black Sunrise parçasında çok tutmuşumdur. Ancak temiz vokallerde bir özgüven eksikliği de hissedilmiyor değil. Belki özellikle böyle bir havaya büründürülmüş, belki de sert vokallerin çok daha baskın gelmesinden kaynaklanan teknik bir detay.

Bu sabah, işe doğru yol alırken eskiden yazdığım bir empeüç CD'sinde karşılaştım babalarla(!).

O gençlik günlerine götürdü beni iki şarkılık Kreator dozu.

Ancak bu kadarı şimdilik yeter.

Abartmaya gerek yok. Müzikal ufkumuzu bir kere genişletmişken bir daha daraltmaya gerek yok :)

Substance leads me through the day.

Shadows fall from those who died!

Araç - Gereçten Daha Öte Birşey

2008-12-10T18:39:00.004+02:00

Resmi açıklama ve tanımlamalara bakılırsa progresif metal kulvarında top koşturan müzik savaşçılarıdır Tool. Bence ise - her ne kadar progresif öğeleri yoğun şekilde de barındırsa - alternantif rock ve metal türevlerine daha bağlı bir çizgidedir Tool.

Lateralus albümü Tool'un en felsefi, en derin ve en dinlenir albümleri arasındadır. Konsept bir albüm olan Lateralus'ta hasta olduğum bir parça vardır ki onu size anlatırım yutub vidyosuyla yaşatırım.

Grafik ve dizayn olaylarından anladıkları bir hayli belli olan grup elemanlarımız Parabola parçasının klibini düşündürücü, son derece etkileyici ve mükemmel bir sanat öğesi formunda yapmışlar.

İzleyin. Eğlenin. Duygularınızı paylaşın (kara olmaları şart değil :P).

'Biz Hiçkimseyiz' Demiş Kara Ruh

2008-12-09T10:15:00.007+02:00

Marilyn Manson'u yazacağım hiç aklıma gelmemişti bugüne kadar.

Aslında, birgün böyle bir yerde yazacağımı bile hayal etmiyordum ama kader, ne yapıla ne edile :)

Kadınsılığını (ya da kadınsı yaşam tarzına karşı hayranlığını belki de) M. Monroe'dan, anarşist, sistemle uyuşmaz, halk düşmanı ib.etor tarafını ise Charles Manson'dan alan şizofrenik Amerikalı bir müzisyen Marilyn Manson.

Çirkin, ürkütücü, son derece itici ve rüküş bir dış görünüşe sahip olmak için belli ki kendisi bir taraflarını baya bir yırtıyor.

Zamanında heavy ve death metal guy olarak Marilyn Manson'ın sahneye çıkışına sevinenlerden değildim. Zamanla değişen dünya görüşümle paralel olarak müzikteki değişimleri de hafiften kabullenmeye başlamıştım. M. Manson o dalgada yeralanlardan birtanesiydi.

O dalga esnasında kendisine gereken şans verildi ve olumulu notla elemelerden geçti :)

Hastası olmasam da beğendiğim parçaları ve fikirleri vardır. Kimisine göre, tek kişilik cinselliğin hazzını artırmak için kaburga kemiklerini aldırmıştır. Başkalarına göre sataniktir (satanik diye birşey mi var, satanisttir o satanist :P). Kimileri de adamın(!) ne olup ne olmadığını belirleyemediklerinden saçma ve sapan tanımlama ve karşılaştırma yöntemlerine başvururlar Manson sözkonusu olduğunda.

Oysa ki ne kadar gereksizdir her çeşit kategorizasyon. Sınıflandırmalar açıklamaya çalıştıkları kavram ya da kişileri kısıtlamaktan ve dar kalıplara sokup sıkıştırmaktan öteye gitmez. Tabi belli başlı bilim ana ve alt dallarını ayrı bir sepete koymakta fayda var.

Manson'ı kişisel algılama tavrım müziğiyle ilgilidir tamamen. Kaldı ki, tipine bakıp ta kendisini yargılamaya kalkışırsam içimdeki tutucu/irticacı(!) insan gayet de rahatsız bir şekilde hortlayabilir :P

Rahatsız çocuk ruhları, tavan arası korkunç öğeler, yaşayan hortlak aile portreleri ve toplum kokuşmuşlukları gibi konulara değinen sevgili Manson hasta ruhunu dinleyicilerine bu şekilde iletir, onları zehirler, bazen de zaten zehirlenmiş olanların bazılarının zehirlerini dışarı atmalarına yardımcı olur. Biraz sanki; nasıl duygu ekersen, ona göre bir kalleşlik biçersin Manson'dan :))

Manson'un melodilerinde bir Monroe tatlılığı sezilmez değildir. Ancak Charles Manson'un nitelikleri daha çok benimşenmiştir sanki. Bana öyle gelir ki, Manson'daki Monroe hayranlığı yeterince sağlam değildir ya da Charles Manson aşkı o kadar büyüktür ki adeta Manson'a ruhunu satmış gibidir.

Daha da ötesinde - belki - sanki bir Jedi'ın kendisini Kara Güç'e teslim edip, nimetlerinden yararlanırcasına terör estirir (mesela yani) gibime gelir.

Evet! Tahmin doğru. Kara Güç metaforu Charles Manson için kullanılmıştır. Manson da bu gücün efendisi olmaya çalışmaktadır - belki öyle, belki değil.

Bu kadar felsefe parçaladıktan sonra şunu belirtmem gerekir ki, Marilyn Manson benim için daha çok eğlencedir. Felsefe işin tuzu biberidir sadece. Hani bazen hayatın son derece anlamsız öğelerine gereksiz şekilde anlam katmaya çalışırız ya, onun gibi birşey benim buradaki yanarlı dönerli laf salatam.

Afiyet olsun!

Marilyn Manson - The Nobodies(live Rock Am Ring 2005) - For more amazing video clips, click here

P.S: Kişisel favorim - The Nobodies!

Evrensel Ruh

2008-12-04T14:30:00.007+02:00

Testere keskinliğinde ve sertliğinde bir albüm girişi.

Sertlik derken distorşın seviyesi düşük tutulmuş bir gitar, oldukça baskın bir akordeon ve elektronik davul ataklarından bahsettiğimi belirtmeliyim.

Bu seferki konuğumuz alışılagelmiş türden değil. Dark-wave, atmosheric doom ve gothic ezgilerin oldukça baskın akordeon nağmeleri ve elektro davuldan oluşan bileşkesinden ortaya çıkan bir Rus grubu, Nord'N'Commander.

Önce klavye zannettiğiniz müzik enstrümanının akordeon olduğunu neden sonra anlamanız sorun olmuyor Nord'N'Commander'da. Çünkü artık kendinizi onların akışına kaptırmışsınızdır.

Amatör bir ruh, son derece sağlam bir müzikalite, gayet dünya dışı (hatta ötesi) sözler...

Fakat NNC'da kulağı tırmalayan birşey var ki o da elemanların İngilizce parçalardaki bariz Rus aksağanı. Elitist yapmacıklardan olmadığımıza göre biz hislerimize bakarız. Aksağan aksaklığı tamamen genetik açıdan teknik bir sorun. Kaldı ki bu sorun her halkta olduğu gibi biz Türkler'de var. Eğer sorun ise tabi!

Şarkı sözlerinin derinliği dersem, fazlaca felsefi ve metafiziksel sohbetlerin içine daldırmam lazım kendimi. Dalmak ya da dalmamak meselesi de değil ancak daha sonra o derinliklerden realiteye geri dönmek zor oluyor. Anlarsınız!

Şu kadarını söyleyeyim, ''Vele'' albümünün ikinci parçası Over-Vele'nin anlamını çözene kadar saçma Rusça saçmalamaca olarak yorumlamıştım kendimce. Şarkı sözlerini bulduğumda ve dikkatlice dinleyip incelediğimde aslında Vele'nin bir gezegen olduğunu anladım. En azından ben kendimce öyle yorumladım.

Artık, insan uygarlığının dünya dışında başka medeniyetlere açılma zamanının gelip geçmekte olduğunu mu anlatmaya çalışıyorlar acaba? Ben öyle algılamak istiyorum. Dinlerken de kendimi o atmosferin içerisinde hayal etmek istiyorum.

İnsanlığın kendi özünü bulduğu bir günün özlemi...

Aslında tüm insanlığın misyonundan ziyade kişisel çapta ateşlenen bir bilinçlenme ve bu bilinçlenme virüsünün halklar bazında yayılmasıyla gelişecek beyinsel bir evrim sürecinin tetiklenmesi özlemi daha çok.

Her halkın kendi analizini iyi yapması, diğerlerinin kendisinden neden daha farklı olup olmadığının, neden kendisinin bu bilinç açısından daha ileride ya da geride olduğunun matematiksel, kimyasal, fiziki ve belki de en önemlisi felsefi şemasını kendisine açıklamalı. Evrendeki gezegenlere göç etmek isteyecek halkların öncüleri tüm bu aşamalardan geçmiş olan, bilgi ve medeniyet zenginliğine açık olan toplumlardan çıkacaktır.

Yazımda bahsettiğim derinlik bunun gibi düşüncelerle başlar ve bu kadarla kalmaz düşüncelerimi esir alır.

Bu arada, Nord'N'Commander'in adından da anlaşılabileceği üzere kendileri ''Kuzeylilik'' fikrini benimsemişlerdir. İdeolojilerinden bihaber olup, pek de merak etmemekteyim. Ancak, kuzeyli düşüncesine kendilerini kaptırıp, dahası kendilerini inceleyip eksiklerinin ve fazlalıklarının muhakemesine zorladıklarını görmemem mümkün değil.

''Vele''nin ve diğer albümleri merak edenler olur da dinlemek isterler diye alın size link!

Videoyu da izleyen amatör ruhtan neyi kastettiğimi anlar!

Sıfır Rh- ve Şehvet

2008-12-04T10:06:00.007+02:00

Ne yalan söyleyeyim, Type O Negative hiçbir zaman tam anlamıyla hitap etmemiştir bana.

Takdir etmişimdir ancak.

Tarzlarıyla herhangi bir sorunum yok. Mesele, yaptıkları müziği benim beklediğimden daha farklı yönlere kanalize etmeleridir.

Bazen, yaptıkları müziğe ne gotik diyebiliyorsunuz, ne metal oluyor, ne rock ne de pop kategorisine sokabiliyorsunuz.

Böylesine ilginç müzikal bir seyri var Type O Negative elemanlarının.

Endüstriyel bir lezzet de bırakır esasında. Ancak, sanki abartılı klavye kullanımıyla ve rock ve gotiğe sadık kalınan tek özellikleri olarak Peter Steele'nin vokali kalıyor (gayet de hoş ses rengine sahiptir, belirtmeden geçemeyeceğim).

Her ne kadar ekşisözlükte vampir ya da satanist gibi yorumlar yapılmış olsa da kanımca ToN elemanlarının hayattan sıkılmış, sanayileşmiş yaşantının nimetlerinden faydalanmış ancak bu tür sıradanlıklara artık katlanamamaktan ileri gelen hayata bir tuz biber ekleme faaliyetidir yapmaya çalıştıkları

Tamam gotik öğeler vardır ancak bu öğeler ahlaki çöküntülerini ve sapkınlıklarını örtbas etmek için kullanılıyor olmalı. Melankolinin ve gotik müziğin asıl çürümüşlüğünün derinliğine inmeden, daha çok steril bir dokunuş vaad ediyor ToN bize.

Bunların yanında kendilerine has melodik bir monotonluk çizgisi de yakalamışlardır. Bu yönleriyle severim kendilerini.

''Ekim Pası'' ara sıra dinlediğim, takıldığım albümleridir.

Hatta ''My Girlfriend's Girlfriend'' adında şehvet, kan, yozlaşma kokan ve adeta ahlaki çöküntünün 'bu sadece başlangıcı' dercesine bir parçaları vardır ToN olmazsa olmazlarından.

Bahsini ettiğim duygu ve eğilimler romantizm çerçevesinden incelenmelidir. Yoksa kuru birer kelime olmaktan daha öteye gidemezler.

Mordor'un Kapısını Aralamak

2008-11-28T13:02:00.004+02:00

Enslaved yine burada.

Yeni albümlerini beğenmeme rağmen eski albümlerini pleyırımda çevirip dinlemekten bir türlü bıkıp usanmıyorum.

Frost albümünün açılış parçası aynı ismi taşıyan intro.

Yaklaşık üç dakikalık astral seyahat sanki.

Intro'daki klavye dokunuşları adeta belirlenmiş bir harmoni içinde yere düşen kar ve buz taneciklerinin kanon bile oluşturarak varlıklarının farkındalığını tüm canlı alemine bildirme gayreti gibidir.

Doğanın bahşettiği kar ve buz taneciklerinin doğal ortamından geçen herkesi selamla merasimidir adeta.

Bahsi geçen kar ve buz taneciklerinin yanından geçen yol Mordor'a giden yoldur gibime gelir hep.

Buz ve kar tanelerinin saflığı da o yüzden aldatıcıdır.

Taneciklerin tatlı ve yumuşak dokunuşları, bakıverirsiniz, sizi karanlıklar prensine çevirmiş.

Ash nazg durbatuluk, Ash nazg gımbatul

Ash nazg thrakatuluk, agh burzum-ishi krimpatul

One Ring to rule them all, One Ring to find them
One Ring to bring them all and in the Darkness bind them

Gitar, Füzyon ve Ötesi

2008-11-24T10:51:00.004+02:00

Jazz ve Latin Füzyonun varabileceği en üst noktalardan biridir herhalde Al Di Meola.

Ne cazdan ne de ne türevlerinden anlayan bir müzik kişisi de olsam, bu durum virtüöz amcaların eserlerini değerlendirip beğenmeyeceğim anlamına kesinlikle gelmez.

Şahsen, Al Di Meola adını Paco de Lucia ve John McLaughlin ikilisiyle tanıdım. Ayrılmaz üçlüdür diye düşünüyordum. Ancak, geçtiğimiz Cumartesi Al Di Meola gitar kişisi tek başına ve kendi grubuyla da, bizzat şahit oldum, gayet leziz bir şekilde hünerlerini gösterdi ve bendenizi ikna etmeye başardı.

Şu anda birlikte çalıştıkları grubun adı New World Sinfonia. Çıktıkları turnenin adı aynı, yanılmıyorsam. Turnenin Bulgaristan ayakları Plovdiv (Filibe) ve Ruse (Rusçuk) idi. Plovdiv'deki organizasyon daha yakınımızda olduğundan orayı tercih ettik.

Grubun üyeleri arasında en çok dikkat çekenleri akordeon üstadı olduğu her halinden belli olan Fausto Beccalosi ve vurmalı çalgılardaki hakimiyeti ve yaratıcılığıyla göz dolduran Gumbi Ortiz oldu.

Beccalosi'nin akordeonla eşlik etmeleri esnasında kendisi Meola'nın gitarının akışına ve büyüsüne öylesine kapılmış bir görüntü sergiliyordu ki kendi akordeonunu unutmuşçasına keyifleniyordu.

Vurmalılarda ise Ortiz kullandığı küçük ve mobilya görüntüsü sergileyen kutuya vurdukça seyirciden gelen alkışlar da yükseliyordu. New York'lu olduğunu Al Di Meola'nın konser başındaki anonsundan anladığımız Gumbi Ortiz'in üzerine oturup perküsyon dersleri verdiği kutunun ne olduğunu kendi aramızda meraktan kısaca tartıştık ancak ne olduğunu bilen yoktu. Bugün biraz araştırmadan sonra ne olduğunu hemen çözdüğüm müzik enstrümanının adı Cajon imiş meğersem.

İlk başta - her zaman olduğu gibi - biraz mesafeli yaklaştım jazz ve latin fusion olayına Al Di Meola aracılığıyla. Ancak, konser başlangıcından bitimine kadar enfes bir gitar, akordeon ve perküsyon quartet'i izledik ve dinledik.

Benim için çok etkileyici bir deneyimdi. Bir daha gelseler yine giderim, hiçbir masraftan kaçınmam.

Yaşlanıyor muyum ne? Jazz falan, fusion ve dahası hayatıma iyice girmeye başladı :)

Hayırlısı!

Race With The Devil On A Spanish Highway'i dinleyin.

Evrende icad edilmemiş sadece ve sadece birkaç akorun daha varolduğunu anlayacaksınız :P

Ortaçağ Modernitesi

2008-11-20T10:15:00.006+02:00

Yakın dostum Dzianis'in dağıttığı grubu Medievil yer alıyor köşemde bugün.

Aktif bir Black Metal üreticisi ve tüketicisiyken, birdenbire grubu dağıttığını söylüyor birgün. Yaptıkları tüm çalışmaları çok yakından takip etmemiş bile olsam, beğendiğim müthiş bir Medievil eseri vardır. K Chertjam! Şarkı Rusça sözlere sahip. Chiort(çyort) şeytanın ta kendisi olup, K Chertjam! da 'cehenneme kadar yolun' var gibi bir şekilde tercüme ediliyor.

Sözlerin tamamını anlamasam da - ey gidi ey, bir zamanlar Rusçamız da vardı - sözlerin temasının yeterince karanlık, fazlasıyla dekadent, yıkıcılığı ve içtenliğiyle başkalarının kalbine ok gibi saplanan keskinliğe sahip özellikleri var.

Meraklılara ve ilgilenlere değişik bir Belarus BM dinletisi.

Şu aralar dostumuz elektronik müziğe sarmış durumda. Elektronik derken aklınıza gelen kalıp elektrolardan farklı birşey olduğuna emin olabilirsiniz.

Dzianis izin verirse ilerleyen zamanlarda yeni parçalarını da paylaşabilirim

Sağlıcakla.